Preview: Dauwpop 2014, Hellendoorn 29-05-2014

Geschreven & Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

dauwpop2Het festival seizoen is officieel begonnen, natuurlijk met de aftrap van Paaspop & Mama’s Pride, maar een seizoen bestaat natuurlijk uit vele toffe festivals door heel het land.
Zo ook  Dauwpop, een festival waar ik de afgelopen jaren vaak bij ben geweest, dat plaatsvind in Hellendoorn.
Het is een stukje reizen voor me maar het unieke festival dat plaatst vind in een bos is het dan ook meer dan waard.
Altijd staan er toffe acts, nieuwe opkomende bandjes en is een broedplaats van creatieve activiteiten.

Ook dit jaar vind het festival weer plaats op Hemelvaartsdag waardoor een hoop mensen vrij hebben en dus naar het festival toekomen.Taymir
Het festival is lekker makkelijk bereikbaar als je de aanrijfile niet meetelt.
Dauwpop 2014 mag zich ook dit jaar weer tevreden stellen met het programma. Niet alleen Seasick Steve, Triggerfinger, Young The Gaint en Chef Special staan op het tijdschema maar ook Jett Rebel, Taymir, Michael Prins, DJ Paul Elstak en Town of Saints.
Zoals je al merkt is het festival van alle markten thuis. Ook dit jaar zijn er meerdere podia namelijk, Jupiler Mainstage, Delta(The Barn Powered by Pinguin Radio), Dance Kuil, King King ( Jack Daniel’s Future Legend Stage) en (Down) The Glory Hole. Voor ieder wat wils dus op het terrein.
Even een paar bands uitlichten die je echt niet mag missen.

Jett RebelPinkpop Presentatie
De opener van het festival op de mainstage, de nieuwe held en graag geziene gast dit festivalseizoen komt samen met zijn band een set van 45min ten gehoren brengen.
Met zijn “nieuwe” cd net op de markt kan het dus niet misgaan dat er een hoop fans de vroege tocht naar het festival zullen maken.
Mars & Venus kwam eerder als losse ep’s al op de markt maar is nu, na het uitbrengen van de gezamenlijke vinylplaat, ook als cd verkrijgbaar.

Michael PrinsMichael Prins
De sing and songwriter verbaasde vriend en vijand door de finale van “de beste sing & song writer” te winnen en daarna een ijzersterke plaat neer te zetten waarbij zijn talent ten volle naar voren is gekomen.
Met een hele toffe live band erbij gevoegd is het een act die zeker niet over het hoofd gezien mag worden. Fijne liedjes voor de vroege ochtend in de Barn.

 

Taymir & Chef’ Special
Beide bands beleven een geweldig voorseizoen. Met nieuwe albums eerder dit jaar(of laat vorig jaar), clubtours, vele hits en optredens zijn beide klaar voor het festival seizoen.
De fans kennen de hits, de liefhebbers weten wie ze zijn en ik, ik probeer ze beiden te gaan fotograferen.

Chef' Special

Coely
De nieuwe Belgische hiphop sensatie, wouw het lukte om Belgisch en hiphop in een zin te krijgen. Maar het is toch echt waar!
Ze stond eerder al op Mama’s Pride waar ze iedereen verbaasde. Helaas vond ik dat zij meer mocht shinen en minder de vervelende dikke bastonen die haar soms overstemde.
Doch ben ik in de hoop dat zij alleen maar een stijgende lijn heeft ingezet en het alleen maar beter gaat zijn

Young the Giant
Het drukke leven van mij zorgt er soms voordat hele gave albums niet door m’n oordopjes doorkomen. Helaas gebeurde dat ook bij deze band, gelukkig werd ik door een fan erop gewezen dat het echt een toffe band is.
Zo komt deze band dan ook voor op deze lijst. Er zijn al een hoop leuke poprock bandjes maar slechts enkele zijn hier om te blijven. De heren uit Amerika maken leuke muziek en hebben een grote toekomst voor zich.

Birth of Joy
Drie heren die gewoon fijne rock muziek maken. Het orgel lijkt ook helemaal terug te zijn in de muziekindustrie en is een echte toevoeging.
Het lijkt helemaal in te zijn om dit soort rockmuziek te maken en met o.a Taymir is het een echt opkomend klank.
Hoe goed ze zijn, dat moet je zelf maar ervaren in de King King!

Triggerfinger

Seasick Steve,The Wombats en Triggerfinger
Waarom drie bands bij elkaar noemen? Heel simpel, de bands zijn gewoon allemaal headliners. Ze staan achter elkaar (in deze volgorde) op het Jupiler Mainstage.
Seasick Steve heb ik nog nooit live mogen zien, maar wat ik op het internet van hem zag is het een unieke artiest met vele kwaliteiten.
De muziek is zeker niet alledaags en is van zeer hoog niveau.

The Wombats blijft een bijzonder energieke act. Vol energie speelt deze Britse band poprock liedjes en ook zij hebben een nieuwe plaat uit.
A Guide To Love, Loss & Desperation was de laatste plaat die band uitbracht en wordt dus binnenkort opgevolgd door de volgende langspeler.
De eerste track van het album is Your Body is a Weapon maar binnenkort dus meer!

Nog meer Belgen, Triggerfinger, maakt stevige rockmuziek van ongekende kwaliteit. Hun nieuwste plaat, By Absence of the Sun, is uit en knalde meteen de hitlijsten in.
Het drietal is inmiddels een gevestigde naam en geven altijd een ijzersterke show. Zeker niet missen dus!

DSC02161Maar er is meer! Town of Saints
Deze band mag je echt niet missen, het viertal maakt geweldige folkmuziek en zijn echt talentvolle muziekanten.
Veel plezier maken, samen, met het publiek en onderling staat voorop en komt alleen maar ten goede van het geheel.
Je kunt de band vinden in de King King, een zeer terechte plek! Een epische plek waar John Coffey vorig jaar nog  de tent afbrak!

Ben je nog niet uit gefeest en wil je niet naar Triggerfinger ga dan naar Jack Parow (King King) of DJ Paul Elstak (Dance Kuil) en sluit Dauwpop 2014 op gepaste wijze af!

Voor meer informatie kijk op:
Website
Line Up
Tijdschema
Foto’s op www.mcsharq.nl en met vanaf nu een zoekfunctie! Kijk op de site, tik rechts Dauwpop in het zoekvenster en vind alle mappen van dit festival op 1 pagina!

D stondenS

Review: Sabaton – Heroes

Geschreven door: Sharik “MCSharQ”

sabaton-banner-heroes-600x350

Wie kent deze metalband nou niet. De band zit vol energy en hebben iets met oorlog. Voor goede metal moet je natuurlijk bij Nuclear Blast zijn en ook deze heren zitten bij dit platenlabel. Nu komt hun nieuwste album binnenkort uit. 10 nieuwe tracks vol gitaren, harde drums en oorlogteksten

Sabaton-Heroes-AlbumCoverArtHet album start ook meteen weer in de bekende Sabaton style waardoor je misschien denkt gaat dit nooit vervelen. De openingstrack draagt de titel “night witches” en is eigenlijk weinig spectaculeer.
De tweede track ” no bullets fly” klinkt al meteen een stuk beter. Met fijne backingvocals die de zanger bijstaan. De gitaren klinken een stuk scherper waardoor de pit er lekker in blijft.
Door de toevoeging van de synthesizer geeft het meteen een mystieke sfeer waardoor het nummer gaat leven.

“Smoking Snakes” is het derde nummer en klinkt meteen als een single en met een speelduur van 3 minuten zou dat ook wel eens goed kunnen. Een fijne zanglijn met daarbij een koortje maakt het leuk om naar te luisteren en met een catchy refrein wordt het meezingen ook nog eens makkelijk gemaakt. De gitaarsolo mag ook weer niet ontbreken en geeft een fijne afwisseling.

Een triangelspel opent op bijzondere wijze de volgende track “inmate 4859”. Met korte krachtige tracks zet de band zich goed vast maar mist daardoor soms ook de wellicht overbodige diepgang. Het nummer over de gevangene in Auswitch krijgt wel door de tekst een zwaardere betekenis en deze klinkt ook dus door bij de instrumenten.

Een pianospel klinkt. Een zachte grauwe stem klinkt. Wat gebeurd hier nu weer. Zomaar als “the ballad of bull” start. Er staat zowaar een echte ballade op het album. Iets wat je totaal niet verwacht. Maar wel heel leuk gedaan. Een goede poging. De track heeft zelfs een filmachtige outro.

Ok nu gaat het toch echt weer op snelheid komen. De barbaarse klanken galmen weer door mn Shure oordopjes. Met “resist and bite” wordt het einde van het album afgetrapt. Een catchy naam met bijpassende gitaar riff. Je kunt het vuur alweer omhoog zien komen op het podium bij dit nummer.

Het volgende nummer trapt af met een drumsolo. De drummer gaat hard tekeer en zijn slagen zijn raak. “Soldier of 3 armies” is een leuke track maar dit komt vooral door het wat hardere drumwerk. Wat op blijft vallen is dat Sabaton eigenlijk weinig nieuws inbrengt en vooral doorgaat met het bestaande concept maar dit wel goed doet. Niet voor niks dat de band stijgende is en steeds meer fans aan zich bind.

“Far from the fame” is het enerlaatste nummer van het album en klinkt zwaarder maar waaroor kan ik de vinger nog niet op leggen. Wellicht door de samensang van de heren. Het geeft een diepere klank waardoor het lager klinkt. De gitaren scheuren en weer op los en dan is het al snel tijd voor het laatste nummer. “Hearts of iron” is het sluitstuk van het Heroes album. Nog een keer beuken, nog een keer hard op de drum slaan. Helaas is het niet het beste nummer maar voldoet prima op dit album. Ook nog ff n klassier gejat en erin gestopt maar ok. Tis ze vergeven.

Het album is vanaf 19-5 verkrijgbaar bij Nuclear Blast, Itunes of de betere platenzaak

Website
Facebook
Foto’s

Review: Ancient Bards – A new dawn ending

Tekst: Gerianne Meijer
indexAncient Bards is een Italiaanse symfonische power metal band die inmiddels toe is aan hun derde album. De albums zijn geïnspireerd door Noorse en Japanse (folk)verhalen en de drie albums vallen allen onder de Black Crystal Sword Saga. Dit laatste wapenfeit genaamd A New Dawn Ending is het laatste ‘hoofdstuk’ van het eerste deel in deze saga.

Dat de muziek een verhalende achtergrond heeft is goed te horen in de intro ‘Before the storm’. Openend met een gesproken stuk, groots klinkende toetsen en een epische opzet lijkt het veelbelovend, maar het geheel mist net wat echtheid en een vol geluid. ‘A great purpose’ heeft dat beter onder de knie en klinkt grootser met een mooi koor en snelle riffs. De vrouwelijke vocalen van Sara Squadrani zijn in orde, maar staan wat teruggetrokken in de mix. De aanwezige gitaar klinkt tevens goed en een erg aparte solo geeft het geheel een fijne rand. Daarnaast heeft het nummer een prima opbouw, ondanks dat het misschien net wat te lang is. Het hierop volgende ‘Flaming Heart’ heeft een fijn ritme dat folk invloeden bevat, maar toch lekker metal is. Hier wordt meer ruimte gegeven aan de vocalen, die erg netjes klinken. Het tempo wordt na een tijdje wel weer opgeschroefd, maar het nummer verliest toch wat schwung naarmate het vordert. Tevens is het refrein bol van koren misschien wat te veel van het goede. Bij ‘Across the life’ laat Squadrani zien dat ze veel met haar stem kan, maar de trucjes beginnen op den duur wat te irriteren. Het nummer zelf kabbelt wat voorbij, ondanks dat het prima in elkaar steekt. ‘Showdown’ bevat gelukkig weer een spannende intro en vloeiende vocalen, naast een flink tempo. Het nummer wisselt tussen bombast en zacht en de gitaar en toetsen solo laat de luisteraar opletten. Een van de beste tracks op dit album. ‘Spiriti Liberi’ is weer wat wisselvalliger, met schreeuwerige vocalen en opera stukken. Iets te veel ge- heen en weer voor mijn smaak. De titeltrack en tevens afsluiter heeft een zware piano, veel te overdreven gesproken stukken, grunts en heel veel poespas. Het lang durende nummer moet duidelijk een van de knallers zijn, maar vliegt wat mij betreft te vaak uit de bocht. Jammer, want de band heeft zeker wel goede ideeën.

Aangezien dit mijn eerste kennismaking was met Ancient Bards, kan ik niets zeggen over de vooruitgang van deze band of hoe dit album aansluit op de vorige platen. Wat ik wel kan zeggen is dat de band zeer goede elementen heeft, maar dat die niet altijd weten te klikken. Het geheel heeft iets bekends, maar de band heeft toch ook zeker iets eigens. De sterke vocalen van Squadrani moeten zeker genoemd worden, al zou ik graag zien dat ze minder zou ‘spelen’ met haar stem. Tevens had ik met zo’n naam toch meer folk elementen in de muziek verwacht. Dat gezegd is het album prima kost voor fans van dit genre en als de band wat meer evenwicht weet te vinden en de luisteraar meer weet te boeiend tijdens de langere nummers heeft Ancien Bards een grootse toekomst.

Wil je de band live zien, dan kan dat op Metal Female Voices Fest!
Kijk voor meer informatie hier

Line-up:
Sara Squadrani – Voice
Daniele Mazza – Keyboards
Claudio Pietronik – Guitar
Martino Garattoni – Bass
Federico Gatti – Drum

Links:
Website band
Facebook band

Live Review: H.E.A.T – De Pul Uden 14-05-2014

Geschreven & Foto’s door: Sharik “MCSharqQ”

H.E.A.T

SuperchargerVandaag is het dan eindelijk zover. Voor het eerst een van de tofste (glam)rockbandjes vastleggen! Nadat ik vorige keer hen als support act zag van Edguy in Biebob te Vosselaar spelen ze nu eindelijk een headliner show in Nederland. Samen met Eternal Rock wordt dit event in De Pul te Uden georganiseerd. Dank aan Theo Samson dus want anders was ik hier nu niet.

Camera paraat natuurlijk maar ook de mobiel om het event te verslaan. De supportact ditmaal is een band die zelf nog niet helemaal weet welke richting ze op willen. Supercharger komt uit Denemarken en kent een goede bezetting die al wat jaartjes meegaat. Spijtig dat de zang dan ook ver achter blijft en de humor wordt niet helemaal begrepen door het publiek.

H.E.A.T

Ondanks de onbekendheid van de headliner staat er toch behoorlijk wat volk klaar. Jong en oud heeft zich verzameld om de Zweden eens te zien optreden.
Om 21.15 start de energieke band met spelen. Ze hebben dan natuurlijk ook wat te bewijzen na de release van hun nieuwste album. ( Lees de review van het album hier).

H.E.A.TDe intro is tweedelig waar eerst een klassieker te horen is komt daarna een mannenstem die een kort verhaal verteld. Daarna trapt de band af met de album opener “Point of No Return”. Een lekker gevulde De Pul is meteen in de stemming en die energie gaat de hele show ook niet meer weg. Toch meer fans dan ik dacht.

Tijdens het optreden worden de nieuwe tracks allemaal wel gespeeld en worden een aantal gouwe ouwe ook uit de kast getrokken al H.E.A.T
lijkt dit voor de sfeer niks uit te maken. Helaas, maar begrijpelijk, worden de songs van de eerste e.p en album vermeden (toen was er een andere zanger). Desondanks wordt er in een 1h30min set van begin tot eens heel hard gerockt! En das ook wel weer eens lekker. De zanger stuiterd de gehele show over het podium en is vol energie.
Vooral hoogtepunten tijdens de show waar het gehele publiek meeklapt, meezingt en lekker mee doet aan de show.
Geen dieptepunten gevonden, weinig fouten en een heerlijke vrolijke sfeer on- en offstage.
Een show zoals een show hoort te zijn.

In de toegift worden Breaking the Silence en heeft de zanger voor de vrouwelijke fans ook nog even zijn shirt uit getrokken. De laatste track van de avond Living on the Run wordt luidkeels meegezongen door de zaal en is een goede afsluiter van deze mooie avond.

H.E.A.T

Setlist:
1) Point of No Return
2) A Shot At Redemption
3) Better off Alone
4) 1000 Miles
5) It’s All About Tonight
6) Inferno
7) The Wreckoning
8) Tearing Down The Walls
9) Mannequin Show
10) Late Night Lady
11) In and Out of Trouble
12) Beg Beg Beg
13) Downtown
14) Enemy in Me
15) Eye for an Eye
16) Danger Road
17) Emergency
18) Breaking The Silence
19) Living on the Run

Foto’s van deze avond vind je op:
Supercharger
H.E.A.T

Review: Coldplay – Ghost Stories

Geschreven door: Sharik “MCSharQ”

coldplay1
Er is een nieuw album op komst van Coldplay, 16-05-2014, kun je in je agenda noteren. Dan zal het album Ghost Stories officieel uitkomen maar doordat de band & Apple elkaar altijd wel weten te vinden is het album vanaf vandaag te beluisteren op Itunes. De band speelde al een aantal keren voor Itunes Festival, concerten die dan gestreamd konden worden via Apple producten en ook dit keer is er een unieke samenwerking aangegaan.

Het nieuwe album Ghost Stories coldplayis nog niet uit maar wel al exclusief, volledig, te beluisteren via Itunes!
Maar er is meer, Coldplay zou Coldplay niet zijn als ze niet iets creatiefs zouden bedenken. Ditmaal is er een video gemaakt voor het album. Ja je leest het goed, niet voor een single nee, voor het gehele album een geïllustreerde video voor het gehele album. Het artwork is gemaakt door Mila Fürstová en is tevens verantwoordelijk voor deze epische video.

Het album bestaat uit “slechts” 9 tracks, waarvan er 3 singles al verkrijgbaar / te beluisteren waren, in totaal een tijdsduur van nog geen driekwartier. Dit mede door het slot nummer dat bijna 8 minuten duurt. Het openingsnummer, Always in My Head, begint heel rustig en klinkt bijna adembenemend.
Een soort van kabbelend water dat lekker mee deinst in het ritme van een hartslag. De schitterende tekeningen die voorbij komen op mijn tweede scherm beelden dit deels ook uit. Het cover van het album zijn twee engelenvleugels en hierin gebeuren diverse dingen. Van een jonge dame die bijna wegvliegt maar wordt vastgehouden. Een jongen die in de spiegel kijkt en een trappengang waar bollen vanaf rollen. Zeer gedetailleerd en uniek om zo te zien.

De tweede track van het album is al langer verkrijgbaar en draagt de titel Magic.
Ook hier weer een strakke zachte drumklank die een gestaagde beat doorgeeft. Een kenmerk voor de Britse band wellicht maar door de stem van frontman Chris Martin wordt je pas echt vastgepakt.
Het knappe van het viertal is dan ook dat de nummers ondanks het soms wat zacht overkomen heel erg sterk werken in grote stadions. Een geweldige ervaring om erbij te zijn lijkt me.

Ink is het volgende nummer waarbij je toch alweer een heel nummer aan het kijken bent of er iets nieuws gebeurd in de cover maar tot op heden is dit nog niet het geval. Rustig inzoomend gebeurd er nu dan wel iets. Twee engeltjes op een soort van wip die een medaillon op en neer bewegen. Misschien zorgt de video er wel voor dat je minder oplet op de muziek maar de nummers zijn gewoon ijzersterk. Ook dit nummer lijkt eenvoudig opgezet maar heeft een heerlijke pakkende klank erin zitten waardoor je al snel mee beweegt met je hoofd en het eenvoudige refrein zorgt ervoor dat je het als ware meteen mee kan zingen.
True Love is alweer de vierde track op het album waar we pas het 12 minuten punt passeren. Een kort en krachtig album moeten de heren gedacht hebben. Alle 9 goed of iets dergelijks. Beter kwaliteit dan kwantiteit en terecht! De drum pakt je weer heerlijk vast en met een klap geluid zie ik alweer een heel stadion voor me dat mee klapt op dit ritme. Langzaam wordt er weer ingezoomd op de vleugels en wordt je meegenomen naar de hoge hoed onder in je beeld. De jongeman die zijn geliefde vast blijft houden terwijl zij half wegvliegt.

Ondertussen wordt het nacht op het beeldscherm en zien we een maan, de vleugels in het donker met daarachter nog steeds het kabbelende water. De maker van dit alles, Mila Fürstová, heeft een zeer mooi concept art ontwikkeld die bij elke single te zien was en nu dus ook in deze video resulteert. Het nummer heet toepasselijk ook “Midnight” en is vooral instrumentaal met daaroverheen Chris zijn stem met een sampler eroverheen. Een mooi effect, maar niet te vaak herhalen. Met “Another’s Arms” ben je alweer over de helft van het album. De tekening blijft levendig en de drummer tikt weer aardig door. Een typische Coldplay track zou ik dit willen noemen. Al schiet hij niet er echt bovenuit. Gewoon een strakke goede song op het album.

Ocean’s is alweer het zevende nummer op de plaat. Met een gitaar intro en een synthesizer klinkt het heel klein en breekbaar. Bijna verdrietig maar ijzersterk. Zo ziet het er op de tekening ook uit, met twee lege stoelen in de regen. Ik moet meteen denken aan het lied oceaan van Racoon, maar dat komt omdat er een zelfde gevoel en sfeer bij hangt.
“A Sky Full of Stars” werd vorige week, 5 mei, al uitgebracht en kent vooral een opgewekte toon. Het middeleeuws lijkende kunstwerk is weer volledig in beeld en langzaam  komt er letterlijk een hemel vol vallende sterren wat een schitterend gezicht geeft. Het nummer zou zomaar een knaller kunnen worden tijdens het festivalseizoen. Een uptempo beat en eenvoudige tekst die je mee kunt zingen pakt je lekker vast. Een heerlijk nummer.

Het is de opmaat naar de epische afsluiter met de briljante titel “O”. Soms zijn de teksten te makkelijk lijkt het wel, zingen over een vogel en dan komt er een soort van vredesduif tussen de twee vleugels in vliegen een mooi aanblik. Het nummers klinkt als een soort van sluitstuk. Een nummer waarbij alles goed komt en het verhaal eindigt. Mijn luisterend oor is vooral gericht op klank en minder op tekst en misschien moet ik de plaat nog 100x luisteren voordat ik het hele verhaal begrijp maar het is schitterend, ontroerend en episch.
Met een rustige piano klank komt er een einde aan het album en ben je in 42 meegenomen door een universum, een verhaal dat van top tot teen klopt. Een meesterwerk mag je het nog niet noemen maar het overstijgt alle verwachtingen. Ondanks de korte tijdsduur is het magistraal te noemen.

Coldplay heeft met dit album zichzelf overtroffen, heeft aan de buitenwereld laten zien dat zij een van de grootste bands zijn uit het heden en instaat zijn om muzikaal en visueel een topprestatie te kunnen leveren.
Website
Facebook
WowHD

Review: Blof – In Het Midden Van Alles

Geschreven & Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

BLOF-in-het-midden-van-alles-e1397605998153Het lijkt wel een uitstervend ras aan het worden: Nederlandse poprock bandjes die in het Nederlands zingen. Acda & De Munnik gaan nog maar een jaartje door terwijl Volumia  er in 2002 al mee stopte, waarna Xander nog even solo doorging. Maar daar hoor je ook niks meer van. Guus Meeuwis, ja, de grote man leverde niet zijn beste plaat af vorig jaar maar er is tenminste nog wel wat talent over. Ik heb het dus niet over sing-songwriters maar over echte bands die deze tak van de muziekbranche trots kunnen invullen.
Bands zoals Racoon en Kane zijn natuurlijk grootheden, maar zij zingen zelden tot nooit in het Nederlands. Toch is er nog één geweldige band die al jarenlang het hoge niveau aankan. Over hen gaat deze review.

19 Blof
Blof draait alweer sinds 1992 mee in de muziek scene. Ze hebben met vele albums en singles op nummer 1 gestaan, vele prijzen gewonnen en zijn gelukkig nog lang niet uitgespeeld.
Dit blijkt maar weer bij de release van hun nieuwste plaat, “In Het Midden Van Alles”.
De band kende slechts een tweetal band wisselingen, waarvan één door het overlijden van de drummer. De overige drie bandleden zijn er al vanaf dag 1 bij. Ze zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat de plaat dan ook soepel en fijn klinkt.

19 Blof“In het Midden van Alles” is alweer de 11e studioplaat van het Zeeuwse bandje.
De twaalf tracks op het album zijn weer stuk voor stuk juweeltjes en dat maakt de band dan ook erg sterk. Slechts enkele albumtracks uit het verleden waren minder te noemen maar mijn inziens hebben ze nog nooit een slechte plaat afgeleverd.
Nu dus ook weer niet. De opener “Klaar Voor”, maakt behoorlijk duidelijk dat Pascal en zijn vrienden nog lang niet uitgespeeld zijn.
Waar de band bij het vorige album nog veelal zoekende was, want wat wilden ze nu precies na alweer 20 jaar muziek maken, lijkt er met deze plaat het spoor te zijn teruggevonden. Terug naar het verleden: Gewoon hele lekkere liedjes maken. Soms diepzinnig en dan weer luchtig en uptempo.
“In Het Midden Van Alles”, de titeltrack van het album, is dan ook een zeer goed voorbeeld van één van de uptempo nummers. Een nummer wat het zeker goed gaat doen op de festivals, die ook dit jaar weer door de band worden aangedaan!

“Open je Ogen” is een geweldige samenwerking tussen Blof en niemand minder dan Ilse De Lange. Haar vrouwenstem is een echte toevoeging voor de track. Niet dat Pascal het niet alleen zou kunnen, maar het geeft een hele fijne tweede stem.
Daaropvolgend is het nummer “Tot Het Bittere Eind”, mijn lievelingstrack van het album. Met de zin: “Ben je wie je wilde zijn of heb je nog je dromen. Kijk je verder of  dichtbij of onderaan de streep” geeft de tekstschrijver je stof tot nadenken wat het een ijzersterk nummer maakt. Niet altijd zijn de teksten even geniaal maar met dit soort zinnen ben ik snel verkocht.

“Aan/Uit” is een rustiger nummer en had zomaar op hun oude plaat “Blauwe Ruis” kunnen staan, het eerste album dat uitkwam na de tragische19 Blof
dood van de drummer. Het ademt eenzelfde soort sfeer uit. “Man Als Geen Ander” en “Spijt Heb Je Morgen Maar” volgen en zijn bijna twee tegenpolen te noemen op het album. “Tijd Drijft” en “Zonder Jou Snap Ik Er Niks Van” bruggen over naar het einde van de plaat en zijn nummers die je vaker moet horen voordat ze je vastpakken. Dit in tegenstelling tot “Wraak”, wat heel uitnodigend is om mee te zingen. Zeker een lekker nummer waarbij de snelheid weer wordt opgepakt en live behoorlijk zal knallen.

De laatste twee nummers “Dag & Nacht” en “Langzaam Lief” zijn ronduit geweldig. De nummers zijn zeer sterk en kennen een hoog niveau zowel in tekst als muziek. Het enige wat nog echt ontbreekt op het album is  een afsluiter die flink knalt. Nu lijkt het geleidelijk als een nachtkaars uit te gaan terwijl het album toch écht een topper is.

Mocht je de band nog willen zien spelen tijdens hun clubtour, dan heb ik slecht nieuws voor je: alle shows zijn helemaal uitverkocht! Maar niet getreurd, want ze spelen deze zomer op diverse festivals in ons land (waarvan twee in Limburg!) maar ook natuurlijk op hun eigen festival Concert at Sea.
Als jaar afsluiter staan ze ook nog eens in de Ziggo Dome, waar onderstaande trailer voor is gemaakt, dus mocht je ze nog in een “club” willen zien staan, grijp dan nu je kans en koop tickets via deze link

Website
Facebook
Foto’s

Review: Devil You Know – The Beauty Of Destruction

Tekst door: Irma Ploeger

dykZijn vorige band, Killswitch Engage, was geweldig. De energie die de nummers mij geven zijn ongeëvenaard. In 2010 zou ik ze live zien, maar was ik helaas verhinderd op het laatste moment.
Achteraf bleek dat enorm stom te zijn, want Howard Jones kondigde in begin 2012 aan dat hij de band zou verlaten wegens gezondheidsproblemen.  Ontzettend tof dat de eerste zanger van Killswitch Engage, Jesse Leach, zich na dit nieuws weer bij de band voegde. Ik heb ze live gezien in Eindhoven en ze waren ontzettend goed, dat kan ik niet ontkennen. Toch miste ik Howard Jones. Zijn stem vond ik zo uniek. Spoelen we de tijd vooruit, dan belanden we in 2014 en ligt er tot mijn grote vreugde een nieuwe cd in de schappen met die unieke stem.  Devil You Know is een band gevormd door John Sankey (bekend van o.a. Fear Factory, Devolved en Divine Heresy) , Francesco Artusato (All Shall Perish, Hiss Of Atrocities) Ryan Wombacher (Bleeding Through), Roy Lev-Ari (ook uit Hiss Of Atrocities) en natuurlijk Howard, die we kennen van Blood Has Been Shed, Killswitch Engage maar ook als bijvoorbeeld gastzanger in het nummer van Within Temptation (‘Dangerous’).

Het moge duidelijk zijn, ik ben enorm benieuwd naar deze nieuwe plaat en dus tijd om ‘m te luisteren.  Toepasselijke opener is ‘A New Beginning’.  Een lekker hard nummer, wat meteen duidelijk maakt wat deze band van plan is: terug naar de top! Vergelijkingen met Killswitch Engage zijn snel gemaakt, al vind ik Devil You Know over het algemeen nog wat harder klinken.
‘My Own’ zet de trend voort en lijkt mij vooral live zo’n lekker nummer! Hier krijgen we ook Jones’ zuivere stem te horen en dat is zeker wel aangenaam. Hij weet de balans tussen zingen en grunten goed in evenwicht te houden. Er zitten ook heel wat stevige muzikale stukken in, die het nummer wat extra’s geven.  Het volgende nummer, ‘Embracing the Torture’ doet vermoeden dat het een heel hard nummer is, maar dit wordt afgewisseld met zang op een rustigere maat muziek.  De afwisseling tussen de harde drums en de uithalen van de gitaar is heel tof.  Juist in dit nummer komt de stem van Howard goed over, die stem die ik zo uniek vind.  ‘For The Dead And Broken’ brengt wat afwisseling. Ik vind het vooral ook een mooi nummer. Zeker geen ballad, maar toch heel anders dan zijn voorgangers. Geen grunt, alleen maar clean vocals. Het vijfde nummer is de eerste single, ‘Seven Years Alone’.  Ik heb dat nummer al zo vaak geluisterd en ik blijf ‘m geweldig vinden. Alles zit erin: bruut, harde gitaren, drums, clean vocals, grunt, power! Volume knop helemaal open en genieten maar. ‘It’s Over’ geeft je de kans om weer even op adem te komen. Het is te vergelijken met ‘For The Dead And Broken’,  al vind ik persoonlijk nog meer emotie in dit nummer liggen. ‘A Mind Insane’,  wow, dat nummer is eigenlijk niet te beschrijven maar moet je gewoon luisteren.  Insane, ja! Het hardste en vetste nummer tot nu toe. Ja hoor, gooi de volume maar weer omhoog. ‘Crawl From The Dark’ is een mix van clean vocals, grunts en een aanstekelijk refrein.  ‘The Killer’ is het nummer waar letterlijk veel geroepen en geschreeuwd wordt. Dit maakt het tegelijk ook een sterk nummer, met veel afwisseling. ‘I Am The Nothing’ herinnert mij het meest aan Howard’s oude band. Waarom? Moeilijk uit te leggen, het is gewoon het geluid van dit hele nummer. Niet zo bijzonder, zou ik bijna willen zeggen. Het einde is trouwens wel erg tof. ‘Shut It Down’  brengt je meteen weer terug bij het heden. BAM! Ik zie al moshpits voor me. Kom maar op met die zomerfestivals! Niet shut it down, maar bring it on! Dan zijn we alweer beland bij het laatste nummer van The Beauty of Destruction. ‘As Bright As The Darkness’ is de perfecte afluister. Stukje doom in de mix gegooid en dan krijg je een heerlijk relaxt nummer, helemaal zen. En dan hup nogmaals op play drukken!

The Beauty of Destruction is echt een killer van een debuutplaat.  Wat natuurlijk niet heel gek is, als je kijkt naar wat voor mannen dit juweeltje in elkaar gezet hebben. Voor liefhebbers van metalcore, voor fans van Howard Jones en ook zeker voor fans van Killswitch Engage: kopen die cd! Sinds 25 april ligt hij in de schappen dus sla je slag. Wil je ze live zien? Dan moet je helaas even geduld hebben, ze spelen voorlopig alleen in thuisland Amerika.

Tracklist:
1. A New Beginning
2. My Own
3. Embracing The Torture
4. For The Dead And Broken
5. Seven Years Alone
6. It’s Over
7. A Mind Insane
8. Crawl From The Dark
9. The Killer
10. I Am The Nothing
11. Shut It Down
12. As Bright As The Darkness

Line-up:
Howard Jones – Vocals
Francesco Artusato – Guitar
John Sankey – Drums
Ryan Wombacher – Bass
Roy Lev-Ari – Guitar

Links:
https://www.facebook.com/Devilyouknowofficial

 

Live Review: Stream of Passion – De Effenaar Eindhoven 02/05/2014

Geschreven door gast schrijfster: Liseth de Haas
Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

Stream of Passion

Female-fronted metal band Stream of Passion stond afgelopen vrijdag voor de vijfde keer in de Effenaar in Eindhoven om hun gloednieuwe album ‘A War Of Our Own’ te laten horen. Het bijzondere aan dit album is dat het volledig tot stand gekomen is met financiële hulp van de fans. Ook ondergetekende heeft, als rasechte fan sinds hun debuutalbum ‘Embrace The Storm’ uit 2005, haar steentje bijgedragen en stond te popelen om dit nieuwe pareltje eindelijk live te aanschouwen.

AutumnEerst is het de beurt aan de support act van de avond, Autumn. Deze zeskoppige band bestaat al sinds 1995 en zijn niet meer weg te denken uit de Nederlandse rock scene. Momenteel zijn ze druk bezig met het schrijven van nieuwe nummers voor hun zesde studio album. Hun laatste optreden dateert alweer uit november 2012 dus ik ben benieuwd hoe ze het na anderhalf jaar stilzitten ervan af gaan brengen.

De band verschijnt om negen uur stipt op het podium en ik hoor spontaan een fan “welcome back!” naar ze roepen. Dit wordt beantwoord met een grijns van Autumnoor tot oor door zangeres Marjan Welman die sinds 2008 de plaats heeft ingenomen van Nienke de Jong als lead singer van de band. Al snel galmen de eerste tonen van ‘A Minor Dance’ van het voorlaatste album ‘Altitude’ door de zaal. Het is duidelijk dat er fans aanwezig zijn want ik zie meteen mensen om mij heen mee zingen en headbangen op de maat van de muziek. ‘Satellites’ is als volgende aan de beurt en het is aanstekelijk om te zien hoeveel enthousiasme de band uitstraalt. De sfeer zit er in ieder geval al goed in. Vervolgens wordt er aangekondigd dat long-time friend Jetse Goris (Mountainbirds, ex-Krause) tijdelijk de positie als drummer overneemt van Jan Grijpstra die momenteel in Amerika werkzaam is. Ook wordt er mede gedeeld dat Kevin Storm (Cardamon, the Comeback) vanaf nu een permanente plaats in de band heeft als bassist. “En als hij daar geen zin in heeft, heeft hij gewoon ontzettende pech” grapt Marjan. De avond wordt vervolgt met het rocky ‘Horizon Line’ en het sfeervolle ‘Synchro Minds’.

Autumn

Die laatste wordt opgedragen aan alle fans die van ver zijn gekomen. Het brengt mij direct terug naar de tijd waarin ik voor het eerst kennis maakte met Marjan’s geluid: haar contributie op Ayreon’s ‘01011001’ album. Ze liet daarmee een solide indruk bij mij achter en ook dit keer komt haar verfijnde stem prachtig tot zijn recht. Het harde applaus en gejoel na de laatste tonen is dan ook zeker verdiend. ‘Closest Friends Conspire’ wordt lekker hard ingezet en de band beweegt energiek op het podium. Het optreden wordt afgesloten met ‘Altitude’ van het gelijknamige album en ‘the Venamoured’. Marjan wordt hierbij ondersteund door de stemmen van beide gitaristen. Het gebruik van meerstemmigheid vind ik persoonlijk absoluut een pluspunt, het geeft hun muziek net dat beetje extra. Wanneer Marjan haar laatste tonen heeft gezongen wenst ze ons veel plezier met Stream of Passion en rent van het podium af. De band speelt verder door en laat ons nog even zien en horen wat ze in hun mars hebben. Met een luid applaus worden ze enthousiast bedankt door het publiek.

Stream of Passion

Na een korte pauze is het tijd voor Stream of Passion om het podium te betreden. De intro wordt ingezet en de bandleden worden uitbundig begroet door het publiek. Stream of PassionHet eerste nummer is ‘Monster’ en het is al snel duidelijk dat ons een energiek optreden te wachten staat. Terwijl de overige bandleden zich zelfverzekerd over het podium bewegen zingt zangeres Marcela Bovio vol passie en maakt veelal gebruik van lichaamstaal om de tekst goed over te brengen. Bij ‘Passion’, alweer bijna een ‘golden oldie’ te noemen, wordt er flink meegezongen en staat het publiek alles behalve stil. Marcela vertelt dat ze veel zin hebben in vanavond en bedankt de fans voor het mede mogelijk maken van het nieuwe album: “Dankzij jullie staan we hier!” Vervolgens wordt de titelsong van het album gespeeld, waarvoor onlangs een video voor is opgenomen. Wanneer de eerste klanken van ‘The Curse’ te horen zijn wordt er gevraagd of iedereen die de tekst kent wil laten horen hoe mooi ze kunnen zingen. Hier wordt fanatiek gehoor aan gegeven door het publiek.

Tijdens het melodieuze ‘Autophobia’ begeleidt Marcela haarzelf met viool en ook de befaamde jump van bassist Johan van Stratum en gitaristen Eric Hazebroek en Stefan Schultz ontbreken niet. De avond vervolgt verder met ‘In the End’,een populair Stream of Passionnummer van het ‘The Flame Within’ album uit 2009. Hier en daar zie ik weer mensen uitbundig meezingen en na de laatste tonen breekt er een luid applaus uit. Dan is het tijd voor de ballade van de avond, ‘For You’. Marcela’s zuivere, breekbare en tegelijkertijd sterke stem combineert prachtig met het mooie pianospel van Jeffrey Revet. Het enige minpunt is dat er tijdens het nummer een paar mensen luid aan het praten en lachen zijn. Erg spijtig dat zij geen voldoende respect kunnen opbrengen door op dat moment even hun mond te houden. De band lijkt er in ieder geval niet mee te zitten en gaat onverstoorbaar verder met twee andere nummers van het nieuwe album. ‘The Distance Between Us’ geeft Marcela de kans om te laten horen dat zij ook de hoge noten in bedwang heeft. Bij ‘Exile’ blijft de zang spot-on, Jeffrey laat nogmaals zien dat hij de piano meer dan machtig is en de Mexicaanse oorsprong van Marcela voert voor even de boventoon. Daarna is het weer de beurt aan een favoriet nummer van de band én het publiek, ‘Collide’.

Stream of Passion

Meteen gaan alle armen in de lucht en wordt er tot de laatste noot geheadbanged. Het hoge energiepeil blijft nog even aanhouden met het emotionele ‘Don’t Let Go’. Wederom is waar te nemen hoe goed Marcela tekstbeleving onder de knie heeft en ook Stefan krijgt zijn verdiende plek in de spotlight met zijn supersnelle gitaarwerk. ‘Out Of The Darkness’ is het laatste nummer dat gespeeld wordt van het nieuwe album waarbij het bekwame drumspel van Marijn Peters zeker erkend mag worden. Zeer indrukwekkend is wederom de krachtige en stabiele zang van Marcela, want het refrein is zeker niet voor elke zanger(es) weggelegd. Ook mijn persoonlijke favoriet van het Darker Days album, ‘Lost’, wordt gespeeld. Dat dit nummer ook de voorkeur geniet van anderen blijkt wel uit het ontvangst door het publiek. Bijna heel de zaal zingt mee, klapt mee, headbanged, juicht, of heeft de handen of armen in de lucht. Na het in ontvangst nemen van een langdurig applaus loopt de band even van het podium af om vervolgens weer terug te komen voor een toegift. ‘Street Spirit’, de Stream of Passionwelbekende Radiohead cover, en ‘This Endless Night’ zijn de afsluiters van de avond. De band en het publiek genieten zichtbaar van de laatste paar minuten. Uiteindelijk wordt het publiek bedankt voor hun komst en uitgenodigd om bij de merchandise stand wat na te kletsen. We kunnen terugkijken op een energieke avond vol met jawel, passion.

‘A War Of Our Own’ is sinds 18 april te koop bij bol.com of via Itunes

Website
Facebook

Voor de foto’s van Stream of Passion kijk op deze pagina
V
oor de foto’s van Autumn kijk op deze pagina

De nieuwste single en video van de band ‘A War Of Our Own’ is hier te zien

Review: Elvenking – The pagan manifesto

naamloosTekst: Gerianne Meijer

Elvenking blijkt een van de meest bekende metalbands uit Italië te zijn, maar ik had tot nu toe nog niet van ze gehoord. Daar kwam verandering in met hun nieuwste release The Pagan Manifesto. Hun eerste plaat stamt uit 2001 en ze draaien dus al even mee in de wereld van metaal. Dit wil echter niet altijd zeggen dat er goede muziek afgeleverd wordt, maar toch besluit ik me bloot te stellen aan hun folky power metal.

Het was vooral het folky deel wat me deed besluiten om deze plaat te beluisteren en dat deel is meteen goed vertegenwoordigd in de opener ‘The Manifesto.’ Dit nummer begint erg sfeervol met een zachte, akoestische gitaar, achtergrondgeluiden en een mooie fluit. Dit gaat echter snel over in een elektrisch deel, maar het nummer blijft één geheel en is daardoor een geslaagde intro voor ‘King of the Elves’. Dit maar liefst 12 minuten lang durende nummer is er eentje voor luisteraars met een lange adem en die geen moeite hebben met schakelen. Het nummer opent namelijk erg snel met instrumenten die niet nauw op elkaar aan lijken te sluiten. Dit stabiliseert wat bij de intrede van de vocalen van Davide “Damnagoras” Moras, die clean en krachtig zingt. De track gaat van dit snelle stuk naar een folky intermezzo, dat meerdere keren terugkomt. Deze twee elementen zouden meestal voldoende moeten zijn om een dynamisch nummer te creëren, maar de heren van Elvenking wilden daar ook graag nog progressieve,  symfonische en akoestische stukken aan toevoegen. De vrouwelijke vocalen van gastzangeres Amanda Sommervile zijn mooi, maar duiken te random op. Leuk zo’n extra lang nummer, maar het had van mij wel wat minder wisselende stijlen mogen hebben.

De nummers die hierop volgen hebben allemaal een flink tempo, maar verliezen door dit constante tempo wel wat van hun impact. Er zitten fijne elementen tussen, maar het geheel komt over als meer van hetzelfde. ‘The Solitaire’ laat een wat zachter kant zien van de vocalen van Moras, maar bevat ook vreemde en onverwachte screamo vocalen. Wat het nut daarvan is ontgaat mij compleet. ‘The Pagan Revolution’ volgt het balladesque ‘Towards the Shores’ op en bevat, naast de inmiddels standaard sneltreinvaart, een leuk een pakkend deuntje die lekker folky is. ‘Twilight of Magic’ wordt teleurgesteld door een te lange solo en een fade-out die tenenkrommend is. Afsluiter ‘Witches Gather’ bevat eindelijk een soort opbouw met een onheilspellende sfeer, een koor en een folky gitaar. De versnelling is helaas rommelig en de grunts te random. Later balanceert het nummer gelukkig weer meer en wordt het beter.

Elvenking heeft mij persoonlijk niet weten te overtuigen. Ik wordt een beetje zenuwachtig van het constante tempo en de vele herhaling. De folkdelen zijn fijn, maar worden overschaduwd door de rest van de elementen. Veel van de nummers mist de nodige opbouw en daardoor diepgang. Voor luisteraars die wel van een potje stevige power metal houden met folk elementen is dit wel de moeite van het proberen waard, want de vocalen zijn zeer degelijk en ook de rest van de muzikanten kunnen er wel wat van, maar om een top plaat te zijn had het geheel toch beter overdacht moeten worden.

Tracklist:
01. The Manifesto
02. King Of The Elves
03. Elvenlegions
04. The Druid Ritual Of Oak
05. Moonbeam Stone Circle
06. The Solitaire
07. Towards The Shores
08. Pagan Revolution
09. Grandier’s Funeral Pyre
10. Twilight Of Magic
11. Black Roses For The Wicked One
12. Witches Gather

Line-up:
Davide “Damnagoras” Moras – vocals
Fabio “Lethien” Polo – violin
Aydan – guitars
Raffaello “Rafahel” Indri – guitars
Simone “Symohn” Morettin – drums
Jakob – bass

Links:
Facebook band

Column: Festivalpubliek

Het is mei! Het is weer zover.
Voor mij tijd om de festivals te bezoeken. First stop? Urpop! Al jaren een traditie – vanaf dat ik gestart ben om naar bandjes te luisteren in plaats van constant mijn laptop overuren te laten draaien met allerlei spelletjes.
Waar ik nooit goed in was, maar dat terzijde.
Maar kom me a.u.b. niet aan met ‘generieke’ popfestivals zoals Solar met de Jazz van Hans Teeuwen en dance DJ’s.
Of toch een erg brede programmering bij Pinkpop – Paulo Nutini meets Avenged Sevenfold?

Mijn festivalbeleving zit niet in de bands.
Dat zit niet in het merk bier of waar de camping ligt.
De festivalbeleving zit in het publiek. De eensgezinde groep mensen met wie je op een festival bent.
Of je nu met 10.000 of 150.000 man op een festival bent – je bent gezellig samen.
Liefst twee of meer dagen. Leer eensgezinde mensen kennen.
Zelf ben ik een hardrock/metal liefhebber. Festivals die ik bezoek zijn dan ook evenementen zoals Graspop Metal Meeting en/of Wacken Open Air. Ik weet dat als ik Slayer roep, iedereen dat ook roept.
Én meer dan alleen “Angel of Blood” kent.

Op zo’n festival weet ik één ding: ik ben onder gelijk gestemden.
Ik kom niemand tegen die er is voor die ene dance act. Ik kom niemand tegen die er is voor dat ene eendagsvliegje hipster bandje. Nee, nu gaat het om een ton metalheads met wie ik samen Steel Panther bezoek. Die allen daarna in de Bier Garten te vinden zijn of achter de man met de Jägermeister tap aan (proberen te) rennen.
En al he-le-maal geen gedoe met dat Koningshuis.  Afgelopen week: ik heb me wederom thuis opgesloten. April is niet mijn maand.
Tot ‘onze’ Koning een baard laat staan, weiger ik ook maar een enkele toast uit te brengen. “Oranje Boven”? Nee.
Ik verzin wel een betere reden om het glas te heffen. Dat mijn wekker het vanmorgen deed, bijvoorbeeld!
Wat een evenement als Koningshuis dan wel weer heeft – een redelijk eensgezind publiek (zij het per locatie).
Just how like I like my festivals!

Waarom deze onvrede tegenover de ‘generieke festivals’? Want “Iedereen maakt er toch gewoon zijn feestje van?”
Ja precies. Eigen feestje. Blijf dan thuis, pak een beamer en stream de concerten.
Op een festival sta je met 100.000 mensen. Niet elke dag een ander publiek, afhankelijk van welke act wanneer speelt.
Ik ontmoet iemand die ik nog drie dagen aan diezelfde barkruk zal treffen. Op hetzelfde grasveld.
En niet dat 14 jarige meisje dat komt want “haar grote voorbeeld, droom en als het aan haar ligt, toekomstige lover gaat zo een half uur spelen!” Die volgend jaar achter de volgende boyband aan huppelt maar zich nu wel constant ergert op echte fans die toevallig te veel springen op een dansbaar nummer.
Meid, ga naar huis. Of nog beter, bezoek een clubconcert. Daar zijn die shows voor.

Op Urpop zal ik met een flinke vriendengroep weer een feestje bouwen.
Weliswaar ook met dance acts want Urpop heeft altijd dance acts & bands maar ik kan mij niet eens herinneren wanneer ik die tegen het lijf gelopen ben. Maar in juni ga ik echt beginnen. Graspop Metal Meeting.
Drie dagen (en een avond vooraf) bij de Vlamingen met een ton aan metalheads.
Met Steel Panther op mijn verjaardag. Dat belooft toch een leuk feestje te worden? Met een publiek die samen met mij alle nummers zal zingen. En de dag erna dat ook kan bij o.a. Volbeat, W.A.S.P., Black Sabbath, Megadeth en Black Label Society.
Horns up!

Iedereen, veel plezier met het festivalseizoen.
Ook als je van de gemixte festivals houdt 😉 .