Review: Knarsetand – My Escape

Geschreven & Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

Knarsetand

Nederland zit vol muzikaal talent. Een zin dit altijd klopte en zal blijven kloppen. Echter zijn er slechts enkele leerlingen die excelleren of bands die boven het maaiveld uitsteken.
Het afgelopen jaar is er weer een klas opgestaan die iets nieuws toevoegt aan de Nederlandse cultuur. Niet alleen de solisten zoals Jett Rebel of rock bands zoals Heavylight behoren tot deze groep maar ook de nieuwste sensatie Knarsetand.
De band bestaat uit 10 muzikanten en is een groep die samen te gekke muziek maakt.
Ze combineren drum ‘n’ bass, reggae, ska met gipsy, dubstep en lekkere poptunes.
Door deze stijlen samen te smelten krijg je een heerlijke gemixte vibe over het album maar alles komt tot in perfectie samen. Het album blijft daardoor pakkend en laat je, waar je ook bent, al snel mee bewegen.

KnarsetandHet album telt slechts negen nummers maar wel met een speelduur van 50 minuten. Een productie die door ONusual records en Productiehuis Oost-Nederland tot stand is gekomen. Het meesterbrein achter de band is niemand minder dan Martijn Holtslag. Als je met z’n grote groep muzikanten werkt is het ook gewoon nodig om een bandleider te hebben. Maar hierdoor wordt de link wel snel gelegd naar een van de andere Nederlandse band dirigenten namelijk Colin Benders (Kyteman).
Op Paaspop 2014 en Mama’s Pride 2014 mocht ik Knarsetand eindelijk eens live zien en meteen viel op dat Martijn en Colin op het podium totaal niet op elkaar lijken. Martijn is namelijk veel meer muzikant en gaat er vanuit dat de dingen goed lopen terwijl Colin veel meer dirigeert en structureert. Wellicht heeft dat ook te maken doordat Colin geen vaste lijnen meer heeft uitstaan met zijn nieuwe The Jam Sessions project terwijl Knarsetand vers uit de studio komt met een vast stramien in hun hoofden. Ach, wat maakt het uit, beide heren zijn unieke talenten en daar moeten we trots op zijn! Maar dan nu wel het album want daar ging de review oorspronkelijk over.

Met My Escape wordt meteen aangetoond dat Knarsetand niet in een hokje te proppenKnarsetand is, niet alleen omdat het z’n grote band is maar ook dat hier al heel veel in samenkomt. Het catchy elektronummer wordt opgevolgd door No Importa waar er een Spaanse/Gipsy vibe overheerst waardoor het contrast nog veel groter wordt. Zangeres, Miou Amadee, laat meteen haar zangkunsten horen en pakt je helemaal in met haar geweldige en sexy stem. Ook is te horen dat de band ook echt een band is want niet alleen het slagwerk is toonzettend maar ook de blazers pakken hun kans. Om nog even door te gaan gaat de band ook meteen nog even los met wat drum ‘n’ bass/elektro klanken waardoor het plaatje weer helemaal compleet is.

KnarsetandVeel nummers zijn grotendeels instrumentaal en waar ik daar voorheen totaal niet van hield kan ik sinds Jungle by Night en The Kyteman Orchestra daar wel veel meer van genieten. Soms is het niet nodig om een stem te horen tijdens een muziekstuk om herkenning te vinden of te ontdekken. Maar als je een frontvrouwe hebt als Miou is het toch wel een hele fijne toevoeging.
De muzikanten van Knarsetand zijn stuk voor stuk erg talentvol en dit hoor je ook in hun samenwerking met elkaar. Alles is heerlijk op elkaar afgestemd en niemand blaast, drumt of bast zich in elkaars schijnwerpers. Realise Paradise heeft zelfs een soort van jaren ’90 dans melodie erin zitten wat mij erg blij maakt. Toch weer dat stukje herkenning denk ik. Vol energie zit de band als je ze live ziet maar je hoort dat ook terug op de plaat. Misschien is het daardoor nog aanstekelijker dan verwacht. Het liefst zou ik nu gaan dansen op de muziek in m’n eigen woonkamer, maar laten we dat maar even niet doen want de review moet wel af natuurlijk.

KnarsetandIgnite them in the Rain is wederom een track waar je voelt dat er veel tijd is ingestoken. Dit hoor je trouwens op alle nummers van de plaat terug komen, ze worden niet ingekort omdat het pakkend is of commerciëler gewoon rond de 5-6 minuten is prima. Alles geven, alles tonen wat je kunt, niets mis mee. Met dit nummer wordt wel even wat relaxer aangedaan en dat voelt ook niet verkeerd aan. Even op adem komen, niet alleen tijdens een live set handig maar ook noodzakelijk om een goede sfeer te creëren.  Zelfs het elektro deel in de track klinkt zeer laid back.
Wat is dit nu? Een Gipsy Parade! De typische klanken die bij deze muziek horen klinken door de speakers en zijn zeer aanstekelijk. Waarom niet Knarsetand op Pinkpop 2015 Mainstage of Paaspop 2015 op het grootste podium of gewoon lekker op Sjwaampop(hinthint!). Met een nummer zoals dit zet je namelijk het hele festival terrein op z’n kop! Een zwetende dampende menigte op het terrein die helemaal los gaat op deze klanken, ik kan het al zo voor me zien. Het energieke tiental natuurlijk voorop in de parade.

Knarsetand

Too Much, niks is teveel op dit album maar toch heet de track zo. In de verte begint een geluid langzaam op te doemen. Het is de intro van deze plaat die de eerste minuut nog helemaal niet op gang wilt komen maar dit helemaal goed maakt als die tijd verstreken is. Voor mij had hij nog wel iets luider, scherper gemogen maar live laat deze track vooral zien waartoe de band in staat is. Alle onderdelen worden aangestipt en is een typische live track. Prima voor op het album maar geweldig onstage. Met Voices in my Head zijn we alweer beland bij nummer zeven op het album.
Een pianospel opent het nummer en kalmeert voor even weer de boel die zonet is opgezweept. Ik moet een beetje aan Soulvation denken, een danceact die in de zeroes een aantal hits had. Ook zij combineerde een fijne vibe met dansbare klanken al waren ze live niet op deze manier bezig, het bleef een stel dj’s. Het nummer is misschien wel de rustigste op de plaat en laat vooral de blazers en de zangeres in de schijnwerpers staan. Een soort van stilte voor de storm wellicht want het nummer komt niet echt op snelheid, dit in tegenstelling tot de andere tracks op het album. Als klinkt het einde van het nummer wel episch en vol energie er blijft toch een gevoel van terughoudendheid klinken.


Gelukkig  zijn er nog twee afsluiters op het album te vinden beginnend met Insomnia. De track is zo belachelijk sterk en live zorgt hij ervoor dat het hele terrein gaat mee springen en mee dansen. Blazers, gitaren, synthesizer, vocalen en de drums vloeien in elkaar en samen geven ze een krachtwerk waar je bijna bang van wordt. Niets is teveel, alles is perfect in balans en wellicht is deze track gewoon het pareltje van het album. Toen ik deze track voor het eerst hoorde kwijlde ik zo ongeveer door de schoonheid van het werk. Vol energie, even terug houden en dan weer volledig los gaan. Een prima opbouw voor een mega hit.
Flying Away is de afsluiter en was, net zoals My Escape en Realise Paradise, al eerder uitgebracht als digital download. De band heeft lang opgetreden zonder daadwerkelijk een plaat op de planken te hebben maar heeft daardoor wel goed kunnen testen en aanvoelen wat wel en wat niet werkt. Een prima idee wat meer bands zouden moeten doen. Het nummer is een prima single en is wat meer timide maar niet saai of rustig te noemen. Het is meer toegankelijk, dat is het juiste woord.

Knarsetand

Maar dan, zit de 50 minuten luister plezier er al weer op. Gelukkig zit er een herhaal knop in Itunes en is de plaat nog heel vaak te beluisteren. Met een mooie zomer in aantocht, een hoop festivals en een prima werkende radio in de auto weet ik nu al wat mijn on-the-road-plaat deze periode gaat worden! Ik zeg proost op Knarsetand! Een nieuwe band, een super band, een nieuw Nederlands product waar we trots op mogen zijn! Cheers!

Het album komt 30 mei officieel uit en wordt gepresenteerd in Het Burgerweeshuis te Deventer!
Maar mocht jij hem nu ook alvast willen horen luister hem dan nu via 3voor12 Luisterpaal!

Voor meer informatie over de band kijk op:
Website
Facebook
Youtube
Foto’s

Review: Champagne Crash – Rubicon

Geschreven & Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

Champagne Crash Finale Nu Of Nooit 2013 ECI Roermond 17-02-2013

Het is belangrijk voor nieuwe bandjes dat er een demo/EP op de planken ligt zodat boekers en zalen je wat makkelijker weten te vinden.
De demo moet duidelijk maken tot wat je in staat bent. Niet alles omvattend zijn maar van voldoende kwaliteit om jezelf in de schijnwerper te spelen.
Een album op nemen is kostbaar en levert vaak niet direct iets op, zeker niet bij een kleine band zoals Champagne Crash.
De band Champagne Crash heef nog geen 300 likes op facebook is dus typisch z’n band die zich gewoon kenbaar moet gaan maken.
Dit doen ze dan nu dan ook met hun tweede ep’tje. Het draagt de titel Rubicon, tevens een track op het album.

Een rubicon is, als je erop zoekt bij Google, een terrein wagen of een wikipagina die verteld dat het een rivier in België & Italië is.Champagne Crash Finale Nu Of Nooit 2013 ECI Roermond 17-02-2013
Wellicht vat het de EP ook wel goed samen. Langzaam drijvend op de rivier maar wel af en toe plank gas met die terrein wagen.
Je wordt meegenomen door de tracks Rubicon, Bliss, Requiem en Icarus.
De vier tracks laten goed horen waar de band toe in staat is en is met hier en daar een beetje vreemde mix verder prima in orde.
Een mix van alternatieve rock, een vleugje electro en synthesizer werk. Het klinkt erg aangenaam en verdiend zeker een luisterpoging.

Je moet wel van deze soort creativiteit houden, maar daar waren ze vorig jaar bij Nu of Nooit (de bandcompetitie waarbij je een plek op Pinkpop kan winnen) het ook mee eens.
De band staat gewoon als een huis en neemt je een hele show mee. Pakkend, hard, vrolijk en creatief.

Voor wie de band eens live wilt zien kijk op hun website voor de exacte speeldata!

Bandleden:

Aonsjail Bartels – Zang
Paul Janssen – Bas
Pieter Hauben – Drums
Johan de Niet – Gitaar

Website
Facebook
Foto’s

Review: The Subs – Hologram

10171724_10152351085968126_484005567_nHet is eindelijk zover The Subs lanceerde dan eindelijk weer een album. Hologram is een fijne plaat met vele samenwerkingen. De dansact is vooral live goed en staat daar ook om bekend. Nu er dan eindelijk weer een album is mogen ze dat dan ook weer waar maken.

Het is alweer de derde cd van de Belgische/Britse band en is de opvlger van Decontrol uit 2011.
De opener gaat de plaat, Enter the Hologram(intro), slaat meteen aan waarna “Trapped” naadloos aansluit. De derde track is een samenwerking met niemand minder dan Selah Sue. “Live in A Dream” krijgt daardoor een lekker aparte dubstep achtige sound. Hiermee laten de djs maar weer zien dat ze alle grenzen van het dansgenre opzoeken.

“27” heeft een hoog hiphop gehalte en door de zwaardere bass wordt dit nog eens extra aangezet. Jay Brown en Danny Greene verzorgen het rapdeel van de track. Lekkere vibe straalt dit nummer uit.
Alweer nummer 5 van de 12 “concorde” feat Jean-Pierre Castaldi waar hij Frans zingt waardoor het een … Idee geeft.
Met “Fly” zijn we op de helft en ook dit nummer is feat Jay Brown. Een wat zweverige track volgt. Het hele album houdt zich niet aan de trance/dans regels waardoor het een leuk en apart album is.

Bij “Cling to Love” werkt bovenstaande ook weer mee. Maar is veel minder sterk op een of andere manier. Wellicht teveel single achtig.
“The Hand” volgt een de vervormde stem van Jay klinkt weer. Ze leven zich nu volledig uit op de vervormde en elektricsche klanken wat de track niet ten goede komt.

“Under my Skin” klinkt wat zwaarder en met een diepere bass een stuk aangenamer. Waar eerder op dit album niet op veilig werd gespeeld is dat nu wel. De weg van het gemak en repeat. Zonde want de band kan beter.
Danny Greene mag ook weer even meedoen op “The Bottle” en geeft meteen een betere sfeer. Hij is een goede rapper zo blijkt op dit album.

De titeltrack van het album “Hologram” is weer lekker vol electric en klinkt sterker dan welke track dan ook op het album. Ondanks de eenvoud een toptrack!
Met outro “Exit the Hologram” zijn we ten einde gekomen aan de plaat en een prima afsluiter van de plaat het is. Leuk te zien dat de plaat een echte intro en outro heeft. Dit maakt de plaat compleet.

10320930_10152439550213126_8659031332653678219_o

Review: Signalfire – Mrs. Saturday Night

Geschreven door: Sharik “MCSharQ”

20140515-211532.jpg

Bands die gewoon hun ep uitbrengen als volledig album is tegenwoordig doodnormaal. Zo ook deze hardrock band. Deze 8-tracker is gewoon heerlijk. Typische no-nonsense hardrock platen met een rock&roll vibe erin.

20140515-211522.jpg

De plaat begint met de track “Flip the Switch”. Een aangename mannenstem begint na een korte intro te zingen. Het heeft wat weg van Matchbox Twenty meets Volbeat. Gewoon fijne eenvoudige meezing teksten met een hardrock ritme.
Een school voorbeeld van een festivalband die overal kan staan.
Titeltrack van het album “Mrs. Saturday Night” wordt er meteen een feestje gebouwd. Een kleine 3.5min duren de meeste tracks op dit album en is een prima lengte. De koebel mag natuurlijk ook niet ontbreken en is een leuke toevoeging. Opeens moet ik denken aan Hangover Hero die maakte ook z’n fijne rockplaatjes.

Derde track is wederom een meezinger. “Let it out” rockt lekker door en kent een fijn meezing refrein. De band uit de states zet met deze plaat een prima product neer.
“Down” klinkt wat zwaarder en is met het scherpere gitaarwerk harder en een heerlijke basslijn een van de betere nummers.

20140515-211529.jpg

“Speak Up” volgt als vijfde nummer. De drummer gaat lekker tekeer en tikt aardig door. Het gitarenwerk op de plaat is niet geniaal maar wel lekker. Niks bijzonders eigenlijk maar prima voor deze band.
Het zesde nummer “Partner in Crime” is een van de langste nummers en rockt aardig door in het refrein maar hard voor mij nog een tikje harder gemogen.

Met “Otherside” zijn we bijna aan het eind van het album. De terugkeer van deze band in de muziekindustrie is een geluk. Ze voegen misschien weinig nieuws toe maar zijn goed bezig. Ook deze track lijkt wat softer maar niet minder daardoor.
“Shakedown” de afsluiter van de plaat en slaat een stuk harder door. Fijn om aan te horen. De band zou eens een tour moeten door nederland. Met z’n twee andere bands kan het een leuke combinatie zijn.

Al met al een prima hardrock plaat die vele zal bekoren. De plaat is nu verkrijgbaar via Itunes.

Facebook
Reverbnation

Review: Timo Tolkki’s Avalon – Angels of the Apocalypse

Geschreven & Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

Angelsoftheapocalypse

Soms ben je gewoon heel erg benieuwd naar het nieuwe album, hoe zou de opvolger zijn van de eerste plaat.
Dit had ik dus bij Timo Tolkki’s Avalon Angels of the Apocalypse.
Het eerste album, The Land of New Hope, was onwijs goed en bracht beetje het oude Avantasia terug.
Zangers, zangeressen en muzikanten werden door Timo bij elkaar gebracht om een meesterwerk af te leveren.
Maar hoe ga je dit dan nog tippen? Gelukkig had hij snel de oplossing! Gewoon doorgaan met het concept en ook dit keer is het wederom gelukt.

Vocalen waren al snel toegevoegd aan het project.
Simone Simons (Epica)
Floor Jansen (Revamp/Nightwish)
Fabio Lione (Rhapsody on Fire)
Elize Ryd (Amaranthe)
David DeFeis (Virgin Steele)
Zachary Stevens (Circle II Circle)
Caterina Nix (Cati Torrealba)

De volgende muzikanten werden daaraan toegevoegd.
Antti Ikonen (ex-Stratovarius)
Nicolas Jeudy
Tuomo Lassila (ex-Stratovarius)

Een droom line-up zou je het op zijn zachts zeker mogen noemen. Het album bevat 11 tracks waar er met een ouderwetse opener begonnen wordt.Angelsoftheapocalypse1
De stem van Fabio galmt door je speakers, enkel en alleen zijn stem vormen de track “Song for Eden”. Met ” Jerusalem is Falling” mogen we dan eindelijk echt vast start.
Met een overmacht aan geluid komt de speakers uit met daarboven de herkenbare stem van de Rhapsody on Fire zanger. Met vrolijke toetsendeuntjes tussendoor waar je je al snel headbangend in een festivalmassa. Waar we vorig jaar het project Lingua Mortis Orchestra  met Henning Basse hadden, is dit wellicht de mogelijkheid voor het project om te stralen op grote metal festivals. Als iedereen tijd heeft heet dat dan maar toch.
De fijne gitaarsolo van Timo laat nog wel even weten wie de baas van het project is maar loopt soepel weer over in de korenzang met daar naast de vocalist van het stuk.
Dan is het tijd voor “Design The Century”, wie weet met een knipoog geschreven op Epica’s meesterwerk Design your Universe, al wordt deze wel ingezongen door niemand minder dan onze eigen Floor Jansen. De zangeres maakt een prachttijd door, op tour met Revamp in Amerika, klaar voor haar werk bij Nightwish waar ze vorig jaar ook al een tourtje mee mocht doen maar vanaf heden dan echt is toegevoegd aan de band en nu dit. Na een epische intro is haar stem direct herkenbaar en al is het misschien niet haar beste werk ooit klinkt het heel erg gaaf. Het nummer klinkt af en toe erg dof en mag een stuk scherper live gaan klinken maar is desalniettemin een toevoeging van het album.


“Rise of the 4th Reich” begint met een effect en klinkt doom(ish). Een koor, een schreeuwende David DeFeis en donkere klanken vormen het een gaaf geheel. Dit nummer laat van zich spreken doordat het verhaal zich juist hier van zich laat spreken, niet alleen door het stuk wat te horen is dat Bush tijdens zijn ambtsperiode sprak.
Snel verder met een fijnere vrolijkere klank in “Stargate Atlantis”. Een vrolijkere drumritme klinkt al snel met daar overheen een scherpe gitaarklank. Op dit nummer doen Fabio en Caterina de vocalen verzorgen en zorgt ervoor dat het een fijn duet wordt. Soms het je het gevoel dat het album nog aan iets ontbreekt, een verfijning wellicht, alsof het nog niet af is. Het kan natuurlijk ook aan m’n speakers of gehoor liggen maar af en toe lijkt er iets te ontbreken. De drums tikken lekker door en worden wederom vergezeld door het gitaarwerk van de meester hemzelf.

RevampIn “The Paradise Lost” wordt je meegenomen door Floor en een korenzang. Het klinkt als een duet met nog een zangeres maar kan dat niet helemaal plaatsen.
Het concept wordt weer lekker gevolgd en met een gitaarsolo’tje is Timo ook weer de man natuurlijk. De snelheid die de tracks met zich meedragen zorgen ervoor dat je je niet verveeld. Het is een vele sterkere track van Floor’s vorige en haar stem komt er veel beter uit. Heel fijn om te horen.
Bij “You ll Bleed Forever” wordt je meegenomen in een ballade door Caterina. Even een rustig momentje op de cd zullen we het maar noemen en ook hier een scherpende gitaarsolo ingebouwd die zeker niet misstaat. Al is bijna 6 minuten wel erg lang voor een rustige track op een album die 51 minuten duurt.
Gelukkig gaan we bij de volgende track, de achtste alweer, lekker snel van start “Neon Sirens” hakt er meteen fijn in. Scherpe gitaren en hardere drum helpt om de boel weer op snelheid te krijgen. Zachary Stevens aan het roer voor het eerst en voor het laatst. Zijn fijne stem zorgt ervoor dat het als een single doet Epicaklinken en meteen een stuk catchy-er is.
Dan is daar toch eindelijk de eerste track met Simone Simons. Een track waar wellicht vele op zaten te wachten, een rustige ballade past namelijk erg bij haar stem.
” High Above Of Me” wordt begeleid door een zacht klinkende piano en doet je een beetje terugdenken aan het oude Epica waarbij een ballade nog een echte ballade was.
Een tweede stem voegt zich erbij en zorgt voor een bijzonder mooie duet. Maar zoals ik al zei, ballades zijn geen ballades meer in de metal en dus ook hier wordt na ruim drie en een halve minuut de beuk er nog even ingegooid. Desondanks een zeer mooie track ook al weet ik niet wie die tweede stem nu is.

Kamelot Effenaar Eindhoven 02-11-2012Op naar het sluitstuk, het meesterwerk, het stuk waar veel vocalen bij elkaar komen en de ruimte wordt genomen met een speelduur van ruim 9 minuten.
Een voorbeeld voor vele, hoe een track op te bouwen, pas na twee minuten vocalen erin gooien gewoon eerst zelf een meesterwerk schrijven.
Vocalisten Simone, Floor en Elize worden hierin samengebracht en samen met het koor klinkt het krachtig en overweldigend.
Episch, krachtig, dramatisch, engelenzang meer woorden weet ik niet om deze track te omschrijven. Het is prachtig.
Dan is er nog een track over, oneerbiedig gezegd, de outro “Garden of Eden”. Met een tijdsduur van iets over de twee minuten en bijgestaan door enkel en alleen de muzikanten is het een schitterend werk geworden. Met een muziekdoosje-achtige klank eindigt dan ook dit album en gaat het als een nachtkaars uit.

Het album is, ondanks de kleine “foutjes”, een geweldig werk geworden. Iets waar iedereen die eraan heeft meegewerkt trots mag zijn.
Wellicht waren door de hoge verwachtingen niet aan alle die eisen voldaan maar dat geeft helemaal niks.
Luister hem vaker, zet hem op repeat, luister je favoriete tracks en het is echt een toevoeging aan je cd collectie.

Het album is vanaf nu verkrijgbaar op Itunes (nog geen 10euro!) of via WOWHD (nog geen 13euro!).
Wil je meer weten over de band check dan onderstaande links.

Website
Facebook
Frontiers

 

Review: Sabaton – Heroes

Geschreven door: Sharik “MCSharQ”

sabaton-banner-heroes-600x350

Wie kent deze metalband nou niet. De band zit vol energy en hebben iets met oorlog. Voor goede metal moet je natuurlijk bij Nuclear Blast zijn en ook deze heren zitten bij dit platenlabel. Nu komt hun nieuwste album binnenkort uit. 10 nieuwe tracks vol gitaren, harde drums en oorlogteksten

Sabaton-Heroes-AlbumCoverArtHet album start ook meteen weer in de bekende Sabaton style waardoor je misschien denkt gaat dit nooit vervelen. De openingstrack draagt de titel “night witches” en is eigenlijk weinig spectaculeer.
De tweede track ” no bullets fly” klinkt al meteen een stuk beter. Met fijne backingvocals die de zanger bijstaan. De gitaren klinken een stuk scherper waardoor de pit er lekker in blijft.
Door de toevoeging van de synthesizer geeft het meteen een mystieke sfeer waardoor het nummer gaat leven.

“Smoking Snakes” is het derde nummer en klinkt meteen als een single en met een speelduur van 3 minuten zou dat ook wel eens goed kunnen. Een fijne zanglijn met daarbij een koortje maakt het leuk om naar te luisteren en met een catchy refrein wordt het meezingen ook nog eens makkelijk gemaakt. De gitaarsolo mag ook weer niet ontbreken en geeft een fijne afwisseling.

Een triangelspel opent op bijzondere wijze de volgende track “inmate 4859”. Met korte krachtige tracks zet de band zich goed vast maar mist daardoor soms ook de wellicht overbodige diepgang. Het nummer over de gevangene in Auswitch krijgt wel door de tekst een zwaardere betekenis en deze klinkt ook dus door bij de instrumenten.

Een pianospel klinkt. Een zachte grauwe stem klinkt. Wat gebeurd hier nu weer. Zomaar als “the ballad of bull” start. Er staat zowaar een echte ballade op het album. Iets wat je totaal niet verwacht. Maar wel heel leuk gedaan. Een goede poging. De track heeft zelfs een filmachtige outro.

Ok nu gaat het toch echt weer op snelheid komen. De barbaarse klanken galmen weer door mn Shure oordopjes. Met “resist and bite” wordt het einde van het album afgetrapt. Een catchy naam met bijpassende gitaar riff. Je kunt het vuur alweer omhoog zien komen op het podium bij dit nummer.

Het volgende nummer trapt af met een drumsolo. De drummer gaat hard tekeer en zijn slagen zijn raak. “Soldier of 3 armies” is een leuke track maar dit komt vooral door het wat hardere drumwerk. Wat op blijft vallen is dat Sabaton eigenlijk weinig nieuws inbrengt en vooral doorgaat met het bestaande concept maar dit wel goed doet. Niet voor niks dat de band stijgende is en steeds meer fans aan zich bind.

“Far from the fame” is het enerlaatste nummer van het album en klinkt zwaarder maar waaroor kan ik de vinger nog niet op leggen. Wellicht door de samensang van de heren. Het geeft een diepere klank waardoor het lager klinkt. De gitaren scheuren en weer op los en dan is het al snel tijd voor het laatste nummer. “Hearts of iron” is het sluitstuk van het Heroes album. Nog een keer beuken, nog een keer hard op de drum slaan. Helaas is het niet het beste nummer maar voldoet prima op dit album. Ook nog ff n klassier gejat en erin gestopt maar ok. Tis ze vergeven.

Het album is vanaf 19-5 verkrijgbaar bij Nuclear Blast, Itunes of de betere platenzaak

Website
Facebook
Foto’s

Review: Ancient Bards – A new dawn ending

Tekst: Gerianne Meijer
indexAncient Bards is een Italiaanse symfonische power metal band die inmiddels toe is aan hun derde album. De albums zijn geïnspireerd door Noorse en Japanse (folk)verhalen en de drie albums vallen allen onder de Black Crystal Sword Saga. Dit laatste wapenfeit genaamd A New Dawn Ending is het laatste ‘hoofdstuk’ van het eerste deel in deze saga.

Dat de muziek een verhalende achtergrond heeft is goed te horen in de intro ‘Before the storm’. Openend met een gesproken stuk, groots klinkende toetsen en een epische opzet lijkt het veelbelovend, maar het geheel mist net wat echtheid en een vol geluid. ‘A great purpose’ heeft dat beter onder de knie en klinkt grootser met een mooi koor en snelle riffs. De vrouwelijke vocalen van Sara Squadrani zijn in orde, maar staan wat teruggetrokken in de mix. De aanwezige gitaar klinkt tevens goed en een erg aparte solo geeft het geheel een fijne rand. Daarnaast heeft het nummer een prima opbouw, ondanks dat het misschien net wat te lang is. Het hierop volgende ‘Flaming Heart’ heeft een fijn ritme dat folk invloeden bevat, maar toch lekker metal is. Hier wordt meer ruimte gegeven aan de vocalen, die erg netjes klinken. Het tempo wordt na een tijdje wel weer opgeschroefd, maar het nummer verliest toch wat schwung naarmate het vordert. Tevens is het refrein bol van koren misschien wat te veel van het goede. Bij ‘Across the life’ laat Squadrani zien dat ze veel met haar stem kan, maar de trucjes beginnen op den duur wat te irriteren. Het nummer zelf kabbelt wat voorbij, ondanks dat het prima in elkaar steekt. ‘Showdown’ bevat gelukkig weer een spannende intro en vloeiende vocalen, naast een flink tempo. Het nummer wisselt tussen bombast en zacht en de gitaar en toetsen solo laat de luisteraar opletten. Een van de beste tracks op dit album. ‘Spiriti Liberi’ is weer wat wisselvalliger, met schreeuwerige vocalen en opera stukken. Iets te veel ge- heen en weer voor mijn smaak. De titeltrack en tevens afsluiter heeft een zware piano, veel te overdreven gesproken stukken, grunts en heel veel poespas. Het lang durende nummer moet duidelijk een van de knallers zijn, maar vliegt wat mij betreft te vaak uit de bocht. Jammer, want de band heeft zeker wel goede ideeën.

Aangezien dit mijn eerste kennismaking was met Ancient Bards, kan ik niets zeggen over de vooruitgang van deze band of hoe dit album aansluit op de vorige platen. Wat ik wel kan zeggen is dat de band zeer goede elementen heeft, maar dat die niet altijd weten te klikken. Het geheel heeft iets bekends, maar de band heeft toch ook zeker iets eigens. De sterke vocalen van Squadrani moeten zeker genoemd worden, al zou ik graag zien dat ze minder zou ‘spelen’ met haar stem. Tevens had ik met zo’n naam toch meer folk elementen in de muziek verwacht. Dat gezegd is het album prima kost voor fans van dit genre en als de band wat meer evenwicht weet te vinden en de luisteraar meer weet te boeiend tijdens de langere nummers heeft Ancien Bards een grootse toekomst.

Wil je de band live zien, dan kan dat op Metal Female Voices Fest!
Kijk voor meer informatie hier

Line-up:
Sara Squadrani – Voice
Daniele Mazza – Keyboards
Claudio Pietronik – Guitar
Martino Garattoni – Bass
Federico Gatti – Drum

Links:
Website band
Facebook band

Review: Blof – In Het Midden Van Alles

Geschreven & Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

BLOF-in-het-midden-van-alles-e1397605998153Het lijkt wel een uitstervend ras aan het worden: Nederlandse poprock bandjes die in het Nederlands zingen. Acda & De Munnik gaan nog maar een jaartje door terwijl Volumia  er in 2002 al mee stopte, waarna Xander nog even solo doorging. Maar daar hoor je ook niks meer van. Guus Meeuwis, ja, de grote man leverde niet zijn beste plaat af vorig jaar maar er is tenminste nog wel wat talent over. Ik heb het dus niet over sing-songwriters maar over echte bands die deze tak van de muziekbranche trots kunnen invullen.
Bands zoals Racoon en Kane zijn natuurlijk grootheden, maar zij zingen zelden tot nooit in het Nederlands. Toch is er nog één geweldige band die al jarenlang het hoge niveau aankan. Over hen gaat deze review.

19 Blof
Blof draait alweer sinds 1992 mee in de muziek scene. Ze hebben met vele albums en singles op nummer 1 gestaan, vele prijzen gewonnen en zijn gelukkig nog lang niet uitgespeeld.
Dit blijkt maar weer bij de release van hun nieuwste plaat, “In Het Midden Van Alles”.
De band kende slechts een tweetal band wisselingen, waarvan één door het overlijden van de drummer. De overige drie bandleden zijn er al vanaf dag 1 bij. Ze zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat de plaat dan ook soepel en fijn klinkt.

19 Blof“In het Midden van Alles” is alweer de 11e studioplaat van het Zeeuwse bandje.
De twaalf tracks op het album zijn weer stuk voor stuk juweeltjes en dat maakt de band dan ook erg sterk. Slechts enkele albumtracks uit het verleden waren minder te noemen maar mijn inziens hebben ze nog nooit een slechte plaat afgeleverd.
Nu dus ook weer niet. De opener “Klaar Voor”, maakt behoorlijk duidelijk dat Pascal en zijn vrienden nog lang niet uitgespeeld zijn.
Waar de band bij het vorige album nog veelal zoekende was, want wat wilden ze nu precies na alweer 20 jaar muziek maken, lijkt er met deze plaat het spoor te zijn teruggevonden. Terug naar het verleden: Gewoon hele lekkere liedjes maken. Soms diepzinnig en dan weer luchtig en uptempo.
“In Het Midden Van Alles”, de titeltrack van het album, is dan ook een zeer goed voorbeeld van één van de uptempo nummers. Een nummer wat het zeker goed gaat doen op de festivals, die ook dit jaar weer door de band worden aangedaan!

“Open je Ogen” is een geweldige samenwerking tussen Blof en niemand minder dan Ilse De Lange. Haar vrouwenstem is een echte toevoeging voor de track. Niet dat Pascal het niet alleen zou kunnen, maar het geeft een hele fijne tweede stem.
Daaropvolgend is het nummer “Tot Het Bittere Eind”, mijn lievelingstrack van het album. Met de zin: “Ben je wie je wilde zijn of heb je nog je dromen. Kijk je verder of  dichtbij of onderaan de streep” geeft de tekstschrijver je stof tot nadenken wat het een ijzersterk nummer maakt. Niet altijd zijn de teksten even geniaal maar met dit soort zinnen ben ik snel verkocht.

“Aan/Uit” is een rustiger nummer en had zomaar op hun oude plaat “Blauwe Ruis” kunnen staan, het eerste album dat uitkwam na de tragische19 Blof
dood van de drummer. Het ademt eenzelfde soort sfeer uit. “Man Als Geen Ander” en “Spijt Heb Je Morgen Maar” volgen en zijn bijna twee tegenpolen te noemen op het album. “Tijd Drijft” en “Zonder Jou Snap Ik Er Niks Van” bruggen over naar het einde van de plaat en zijn nummers die je vaker moet horen voordat ze je vastpakken. Dit in tegenstelling tot “Wraak”, wat heel uitnodigend is om mee te zingen. Zeker een lekker nummer waarbij de snelheid weer wordt opgepakt en live behoorlijk zal knallen.

De laatste twee nummers “Dag & Nacht” en “Langzaam Lief” zijn ronduit geweldig. De nummers zijn zeer sterk en kennen een hoog niveau zowel in tekst als muziek. Het enige wat nog echt ontbreekt op het album is  een afsluiter die flink knalt. Nu lijkt het geleidelijk als een nachtkaars uit te gaan terwijl het album toch écht een topper is.

Mocht je de band nog willen zien spelen tijdens hun clubtour, dan heb ik slecht nieuws voor je: alle shows zijn helemaal uitverkocht! Maar niet getreurd, want ze spelen deze zomer op diverse festivals in ons land (waarvan twee in Limburg!) maar ook natuurlijk op hun eigen festival Concert at Sea.
Als jaar afsluiter staan ze ook nog eens in de Ziggo Dome, waar onderstaande trailer voor is gemaakt, dus mocht je ze nog in een “club” willen zien staan, grijp dan nu je kans en koop tickets via deze link

Website
Facebook
Foto’s

Review: Devil You Know – The Beauty Of Destruction

Tekst door: Irma Ploeger

dykZijn vorige band, Killswitch Engage, was geweldig. De energie die de nummers mij geven zijn ongeëvenaard. In 2010 zou ik ze live zien, maar was ik helaas verhinderd op het laatste moment.
Achteraf bleek dat enorm stom te zijn, want Howard Jones kondigde in begin 2012 aan dat hij de band zou verlaten wegens gezondheidsproblemen.  Ontzettend tof dat de eerste zanger van Killswitch Engage, Jesse Leach, zich na dit nieuws weer bij de band voegde. Ik heb ze live gezien in Eindhoven en ze waren ontzettend goed, dat kan ik niet ontkennen. Toch miste ik Howard Jones. Zijn stem vond ik zo uniek. Spoelen we de tijd vooruit, dan belanden we in 2014 en ligt er tot mijn grote vreugde een nieuwe cd in de schappen met die unieke stem.  Devil You Know is een band gevormd door John Sankey (bekend van o.a. Fear Factory, Devolved en Divine Heresy) , Francesco Artusato (All Shall Perish, Hiss Of Atrocities) Ryan Wombacher (Bleeding Through), Roy Lev-Ari (ook uit Hiss Of Atrocities) en natuurlijk Howard, die we kennen van Blood Has Been Shed, Killswitch Engage maar ook als bijvoorbeeld gastzanger in het nummer van Within Temptation (‘Dangerous’).

Het moge duidelijk zijn, ik ben enorm benieuwd naar deze nieuwe plaat en dus tijd om ‘m te luisteren.  Toepasselijke opener is ‘A New Beginning’.  Een lekker hard nummer, wat meteen duidelijk maakt wat deze band van plan is: terug naar de top! Vergelijkingen met Killswitch Engage zijn snel gemaakt, al vind ik Devil You Know over het algemeen nog wat harder klinken.
‘My Own’ zet de trend voort en lijkt mij vooral live zo’n lekker nummer! Hier krijgen we ook Jones’ zuivere stem te horen en dat is zeker wel aangenaam. Hij weet de balans tussen zingen en grunten goed in evenwicht te houden. Er zitten ook heel wat stevige muzikale stukken in, die het nummer wat extra’s geven.  Het volgende nummer, ‘Embracing the Torture’ doet vermoeden dat het een heel hard nummer is, maar dit wordt afgewisseld met zang op een rustigere maat muziek.  De afwisseling tussen de harde drums en de uithalen van de gitaar is heel tof.  Juist in dit nummer komt de stem van Howard goed over, die stem die ik zo uniek vind.  ‘For The Dead And Broken’ brengt wat afwisseling. Ik vind het vooral ook een mooi nummer. Zeker geen ballad, maar toch heel anders dan zijn voorgangers. Geen grunt, alleen maar clean vocals. Het vijfde nummer is de eerste single, ‘Seven Years Alone’.  Ik heb dat nummer al zo vaak geluisterd en ik blijf ‘m geweldig vinden. Alles zit erin: bruut, harde gitaren, drums, clean vocals, grunt, power! Volume knop helemaal open en genieten maar. ‘It’s Over’ geeft je de kans om weer even op adem te komen. Het is te vergelijken met ‘For The Dead And Broken’,  al vind ik persoonlijk nog meer emotie in dit nummer liggen. ‘A Mind Insane’,  wow, dat nummer is eigenlijk niet te beschrijven maar moet je gewoon luisteren.  Insane, ja! Het hardste en vetste nummer tot nu toe. Ja hoor, gooi de volume maar weer omhoog. ‘Crawl From The Dark’ is een mix van clean vocals, grunts en een aanstekelijk refrein.  ‘The Killer’ is het nummer waar letterlijk veel geroepen en geschreeuwd wordt. Dit maakt het tegelijk ook een sterk nummer, met veel afwisseling. ‘I Am The Nothing’ herinnert mij het meest aan Howard’s oude band. Waarom? Moeilijk uit te leggen, het is gewoon het geluid van dit hele nummer. Niet zo bijzonder, zou ik bijna willen zeggen. Het einde is trouwens wel erg tof. ‘Shut It Down’  brengt je meteen weer terug bij het heden. BAM! Ik zie al moshpits voor me. Kom maar op met die zomerfestivals! Niet shut it down, maar bring it on! Dan zijn we alweer beland bij het laatste nummer van The Beauty of Destruction. ‘As Bright As The Darkness’ is de perfecte afluister. Stukje doom in de mix gegooid en dan krijg je een heerlijk relaxt nummer, helemaal zen. En dan hup nogmaals op play drukken!

The Beauty of Destruction is echt een killer van een debuutplaat.  Wat natuurlijk niet heel gek is, als je kijkt naar wat voor mannen dit juweeltje in elkaar gezet hebben. Voor liefhebbers van metalcore, voor fans van Howard Jones en ook zeker voor fans van Killswitch Engage: kopen die cd! Sinds 25 april ligt hij in de schappen dus sla je slag. Wil je ze live zien? Dan moet je helaas even geduld hebben, ze spelen voorlopig alleen in thuisland Amerika.

Tracklist:
1. A New Beginning
2. My Own
3. Embracing The Torture
4. For The Dead And Broken
5. Seven Years Alone
6. It’s Over
7. A Mind Insane
8. Crawl From The Dark
9. The Killer
10. I Am The Nothing
11. Shut It Down
12. As Bright As The Darkness

Line-up:
Howard Jones – Vocals
Francesco Artusato – Guitar
John Sankey – Drums
Ryan Wombacher – Bass
Roy Lev-Ari – Guitar

Links:
https://www.facebook.com/Devilyouknowofficial

 

Review: Elvenking – The pagan manifesto

naamloosTekst: Gerianne Meijer

Elvenking blijkt een van de meest bekende metalbands uit Italië te zijn, maar ik had tot nu toe nog niet van ze gehoord. Daar kwam verandering in met hun nieuwste release The Pagan Manifesto. Hun eerste plaat stamt uit 2001 en ze draaien dus al even mee in de wereld van metaal. Dit wil echter niet altijd zeggen dat er goede muziek afgeleverd wordt, maar toch besluit ik me bloot te stellen aan hun folky power metal.

Het was vooral het folky deel wat me deed besluiten om deze plaat te beluisteren en dat deel is meteen goed vertegenwoordigd in de opener ‘The Manifesto.’ Dit nummer begint erg sfeervol met een zachte, akoestische gitaar, achtergrondgeluiden en een mooie fluit. Dit gaat echter snel over in een elektrisch deel, maar het nummer blijft één geheel en is daardoor een geslaagde intro voor ‘King of the Elves’. Dit maar liefst 12 minuten lang durende nummer is er eentje voor luisteraars met een lange adem en die geen moeite hebben met schakelen. Het nummer opent namelijk erg snel met instrumenten die niet nauw op elkaar aan lijken te sluiten. Dit stabiliseert wat bij de intrede van de vocalen van Davide “Damnagoras” Moras, die clean en krachtig zingt. De track gaat van dit snelle stuk naar een folky intermezzo, dat meerdere keren terugkomt. Deze twee elementen zouden meestal voldoende moeten zijn om een dynamisch nummer te creëren, maar de heren van Elvenking wilden daar ook graag nog progressieve,  symfonische en akoestische stukken aan toevoegen. De vrouwelijke vocalen van gastzangeres Amanda Sommervile zijn mooi, maar duiken te random op. Leuk zo’n extra lang nummer, maar het had van mij wel wat minder wisselende stijlen mogen hebben.

De nummers die hierop volgen hebben allemaal een flink tempo, maar verliezen door dit constante tempo wel wat van hun impact. Er zitten fijne elementen tussen, maar het geheel komt over als meer van hetzelfde. ‘The Solitaire’ laat een wat zachter kant zien van de vocalen van Moras, maar bevat ook vreemde en onverwachte screamo vocalen. Wat het nut daarvan is ontgaat mij compleet. ‘The Pagan Revolution’ volgt het balladesque ‘Towards the Shores’ op en bevat, naast de inmiddels standaard sneltreinvaart, een leuk een pakkend deuntje die lekker folky is. ‘Twilight of Magic’ wordt teleurgesteld door een te lange solo en een fade-out die tenenkrommend is. Afsluiter ‘Witches Gather’ bevat eindelijk een soort opbouw met een onheilspellende sfeer, een koor en een folky gitaar. De versnelling is helaas rommelig en de grunts te random. Later balanceert het nummer gelukkig weer meer en wordt het beter.

Elvenking heeft mij persoonlijk niet weten te overtuigen. Ik wordt een beetje zenuwachtig van het constante tempo en de vele herhaling. De folkdelen zijn fijn, maar worden overschaduwd door de rest van de elementen. Veel van de nummers mist de nodige opbouw en daardoor diepgang. Voor luisteraars die wel van een potje stevige power metal houden met folk elementen is dit wel de moeite van het proberen waard, want de vocalen zijn zeer degelijk en ook de rest van de muzikanten kunnen er wel wat van, maar om een top plaat te zijn had het geheel toch beter overdacht moeten worden.

Tracklist:
01. The Manifesto
02. King Of The Elves
03. Elvenlegions
04. The Druid Ritual Of Oak
05. Moonbeam Stone Circle
06. The Solitaire
07. Towards The Shores
08. Pagan Revolution
09. Grandier’s Funeral Pyre
10. Twilight Of Magic
11. Black Roses For The Wicked One
12. Witches Gather

Line-up:
Davide “Damnagoras” Moras – vocals
Fabio “Lethien” Polo – violin
Aydan – guitars
Raffaello “Rafahel” Indri – guitars
Simone “Symohn” Morettin – drums
Jakob – bass

Links:
Facebook band