Review: Ancient Bards – A new dawn ending

Tekst: Gerianne Meijer
indexAncient Bards is een Italiaanse symfonische power metal band die inmiddels toe is aan hun derde album. De albums zijn geïnspireerd door Noorse en Japanse (folk)verhalen en de drie albums vallen allen onder de Black Crystal Sword Saga. Dit laatste wapenfeit genaamd A New Dawn Ending is het laatste ‘hoofdstuk’ van het eerste deel in deze saga.

Dat de muziek een verhalende achtergrond heeft is goed te horen in de intro ‘Before the storm’. Openend met een gesproken stuk, groots klinkende toetsen en een epische opzet lijkt het veelbelovend, maar het geheel mist net wat echtheid en een vol geluid. ‘A great purpose’ heeft dat beter onder de knie en klinkt grootser met een mooi koor en snelle riffs. De vrouwelijke vocalen van Sara Squadrani zijn in orde, maar staan wat teruggetrokken in de mix. De aanwezige gitaar klinkt tevens goed en een erg aparte solo geeft het geheel een fijne rand. Daarnaast heeft het nummer een prima opbouw, ondanks dat het misschien net wat te lang is. Het hierop volgende ‘Flaming Heart’ heeft een fijn ritme dat folk invloeden bevat, maar toch lekker metal is. Hier wordt meer ruimte gegeven aan de vocalen, die erg netjes klinken. Het tempo wordt na een tijdje wel weer opgeschroefd, maar het nummer verliest toch wat schwung naarmate het vordert. Tevens is het refrein bol van koren misschien wat te veel van het goede. Bij ‘Across the life’ laat Squadrani zien dat ze veel met haar stem kan, maar de trucjes beginnen op den duur wat te irriteren. Het nummer zelf kabbelt wat voorbij, ondanks dat het prima in elkaar steekt. ‘Showdown’ bevat gelukkig weer een spannende intro en vloeiende vocalen, naast een flink tempo. Het nummer wisselt tussen bombast en zacht en de gitaar en toetsen solo laat de luisteraar opletten. Een van de beste tracks op dit album. ‘Spiriti Liberi’ is weer wat wisselvalliger, met schreeuwerige vocalen en opera stukken. Iets te veel ge- heen en weer voor mijn smaak. De titeltrack en tevens afsluiter heeft een zware piano, veel te overdreven gesproken stukken, grunts en heel veel poespas. Het lang durende nummer moet duidelijk een van de knallers zijn, maar vliegt wat mij betreft te vaak uit de bocht. Jammer, want de band heeft zeker wel goede ideeën.

Aangezien dit mijn eerste kennismaking was met Ancient Bards, kan ik niets zeggen over de vooruitgang van deze band of hoe dit album aansluit op de vorige platen. Wat ik wel kan zeggen is dat de band zeer goede elementen heeft, maar dat die niet altijd weten te klikken. Het geheel heeft iets bekends, maar de band heeft toch ook zeker iets eigens. De sterke vocalen van Squadrani moeten zeker genoemd worden, al zou ik graag zien dat ze minder zou ‘spelen’ met haar stem. Tevens had ik met zo’n naam toch meer folk elementen in de muziek verwacht. Dat gezegd is het album prima kost voor fans van dit genre en als de band wat meer evenwicht weet te vinden en de luisteraar meer weet te boeiend tijdens de langere nummers heeft Ancien Bards een grootse toekomst.

Wil je de band live zien, dan kan dat op Metal Female Voices Fest!
Kijk voor meer informatie hier

Line-up:
Sara Squadrani – Voice
Daniele Mazza – Keyboards
Claudio Pietronik – Guitar
Martino Garattoni – Bass
Federico Gatti – Drum

Links:
Website band
Facebook band

Review: Elvenking – The pagan manifesto

naamloosTekst: Gerianne Meijer

Elvenking blijkt een van de meest bekende metalbands uit Italië te zijn, maar ik had tot nu toe nog niet van ze gehoord. Daar kwam verandering in met hun nieuwste release The Pagan Manifesto. Hun eerste plaat stamt uit 2001 en ze draaien dus al even mee in de wereld van metaal. Dit wil echter niet altijd zeggen dat er goede muziek afgeleverd wordt, maar toch besluit ik me bloot te stellen aan hun folky power metal.

Het was vooral het folky deel wat me deed besluiten om deze plaat te beluisteren en dat deel is meteen goed vertegenwoordigd in de opener ‘The Manifesto.’ Dit nummer begint erg sfeervol met een zachte, akoestische gitaar, achtergrondgeluiden en een mooie fluit. Dit gaat echter snel over in een elektrisch deel, maar het nummer blijft één geheel en is daardoor een geslaagde intro voor ‘King of the Elves’. Dit maar liefst 12 minuten lang durende nummer is er eentje voor luisteraars met een lange adem en die geen moeite hebben met schakelen. Het nummer opent namelijk erg snel met instrumenten die niet nauw op elkaar aan lijken te sluiten. Dit stabiliseert wat bij de intrede van de vocalen van Davide “Damnagoras” Moras, die clean en krachtig zingt. De track gaat van dit snelle stuk naar een folky intermezzo, dat meerdere keren terugkomt. Deze twee elementen zouden meestal voldoende moeten zijn om een dynamisch nummer te creëren, maar de heren van Elvenking wilden daar ook graag nog progressieve,  symfonische en akoestische stukken aan toevoegen. De vrouwelijke vocalen van gastzangeres Amanda Sommervile zijn mooi, maar duiken te random op. Leuk zo’n extra lang nummer, maar het had van mij wel wat minder wisselende stijlen mogen hebben.

De nummers die hierop volgen hebben allemaal een flink tempo, maar verliezen door dit constante tempo wel wat van hun impact. Er zitten fijne elementen tussen, maar het geheel komt over als meer van hetzelfde. ‘The Solitaire’ laat een wat zachter kant zien van de vocalen van Moras, maar bevat ook vreemde en onverwachte screamo vocalen. Wat het nut daarvan is ontgaat mij compleet. ‘The Pagan Revolution’ volgt het balladesque ‘Towards the Shores’ op en bevat, naast de inmiddels standaard sneltreinvaart, een leuk een pakkend deuntje die lekker folky is. ‘Twilight of Magic’ wordt teleurgesteld door een te lange solo en een fade-out die tenenkrommend is. Afsluiter ‘Witches Gather’ bevat eindelijk een soort opbouw met een onheilspellende sfeer, een koor en een folky gitaar. De versnelling is helaas rommelig en de grunts te random. Later balanceert het nummer gelukkig weer meer en wordt het beter.

Elvenking heeft mij persoonlijk niet weten te overtuigen. Ik wordt een beetje zenuwachtig van het constante tempo en de vele herhaling. De folkdelen zijn fijn, maar worden overschaduwd door de rest van de elementen. Veel van de nummers mist de nodige opbouw en daardoor diepgang. Voor luisteraars die wel van een potje stevige power metal houden met folk elementen is dit wel de moeite van het proberen waard, want de vocalen zijn zeer degelijk en ook de rest van de muzikanten kunnen er wel wat van, maar om een top plaat te zijn had het geheel toch beter overdacht moeten worden.

Tracklist:
01. The Manifesto
02. King Of The Elves
03. Elvenlegions
04. The Druid Ritual Of Oak
05. Moonbeam Stone Circle
06. The Solitaire
07. Towards The Shores
08. Pagan Revolution
09. Grandier’s Funeral Pyre
10. Twilight Of Magic
11. Black Roses For The Wicked One
12. Witches Gather

Line-up:
Davide “Damnagoras” Moras – vocals
Fabio “Lethien” Polo – violin
Aydan – guitars
Raffaello “Rafahel” Indri – guitars
Simone “Symohn” Morettin – drums
Jakob – bass

Links:
Facebook band

Review: Tuomas Holopainen – The life and times of Scrooge

ImageBy Gerianne Meijer

It might seem like a strange combination: the brains behind a symphonic metal band making a solo album centered around a fictional character. However that is exactly what Tuomas Holopainen has done. He has made an album about Scrooge McDuck called The life and times of Scrooge. If the instrumental tracks of his band Nightwish are anything to go by, this should be a very nice concept album. Holopainen takes care of the keys here, but for almost everything else he has enlisted the help of some nice musicians.

In the first track ‘Glasgow 1877’ vocalist Alan Reid shows his storytelling talents with a very nice spoken word. The Scottish accent is very fitting and the female vocals of Johanna Kurkela and Johanna Ilvanainen are both beautiful and complement each other. The song is soft and atmospheric and builds up nicely with good orchestral arrangements. The song is heavily influenced by a Scottish feel and sets the tone nicely. ‘Into the West’ is more bombastic and features some guitar, but always in a tasteful, soundtrack way. There are creative elements of country woven through the song and the vocals of Johanna Kurkela are more mature here. The keys are very present as well, making it a well rounded out song full of surprises.

‘Duel and Cloudscapes’ has more tension and is probably the most reminiscent of Nightwish because of the featured choir and the bombastic sound. It is fast paced, with a change of tone toward a more comical style in the middle of the track. Toward the end epic dark sounds return however and they smooth out the road to ‘Dreamtime’. This opens with a real didgeridoo, giving it a strange, folky feel immediately. The keys are dreamy, which was to be expected. The drums build up tension and the soaring, haunting vocals by Johanna Kurkela add just the right touch of mystique. It is a bit repetitive though and doesn’t have a real climax to it. It is a suspenseful track, probably as suspenseful as ‘Cold heart of Klondike’ is emotional. The piano there is fast paced and the choir and strings build up in a bombastic way. The male vocals by Sonata Arctica’s Tony Kakko are emotional and powerful and they make the track stand out immediately. The added flute makes it even more beautiful and this track is quickly becoming one of my favorites. That is until ‘ The last sled’ takes it up a notch. This has to be one of the best tracks, with spoken word, beautiful female vocals and a finely interwoven piano. The song is very emotional and brought tears to my eyes the first listen. ‘Goodbye Papa’ is thankfully a bit softer and lovelier with a wondferful piano melody.

‘To be rich’ is again more dramatic with wailing vocals and a magical piano. Unfortunately it is too short for my liking. The long ‘ A lifetime of adventure’ makes up for this though and again features shining female vocals that pull on the heart strings as well as a soaring guitar solo. ‘ Go slowly now, sands of time’ also has a nice guitar and very fitting male vocals combined with female vocals. It is calm, soothing and it would have been a very fitting ending, were it not for the alternative version of ‘ A lifetime of adventure’ that actually closes the record.

Therefore the ending must be the thing I like least about this record. Repeating a song that is already on there feels unfinished somehow and it is not how I would end a record like this. That said The life and times of Scrooge is a very well put together album and it should appeal to a broad range of music lovers. Once again Holopainen shows that, not unlike Scrooge himself, everything he touches turns to gold. By listening to this album the world seems to be that little bit more beautiful and that is a true accomplishment.

Tracklist:
1. Glasgow 1877
2. Into the west
3. Duel & Cloudscapes
4. Dreamtime
5. Cold heart of Klondike
6. The last sled
7. Goodbye, Papa
8. To be rich
9. A lifetime of adventure
10. Go slowly now, sands of time
11. A lifetime of adventure (alternative version)

Line-up:
Tuomas Holopainen – Keyboards, piano
Troy Donockley – Uilleann pipes, Low whistles, Bodhran
Mikko Iivanainen – Guitars, Banjo
Dermot Crehan – Violin
Teho Majamäki – Didgeridoo
Jon Burr – Harmonica
Johanna Kurkela as “Glittering” Goldie O´Gilt
Johanna Ilvanainen as The Narrator and Downey O´Drake
Alan Reid as Scrooge McDuck
Tony Kakko as Storyteller

Links:
Website Tuomas Holopainen

Review: Stream of Passion – A War of Our Own (in English)

Tekst: Gerianne Meijer
Pictures: Sharik “MCSharQ”
streamofpassion-awarofourownrpStream of Passion is a Dutch metal band originally created as a project of Arjan Lucassen.  They are now their own band and after three albums they have been able to release their newest, fourth record only via crowdfunding. An amazing number of people have contributed to this campaign (including yours truly) and so this is a record completely made possible by fans. The album is called A War of Our Own and features twelve (or thirteen) tracks made with, yes, passion.

The first track is called ‘Monster’ and opens the album in a bombastic and progressive wayStream of Passion Tivoli De Spiegelbar 13-09-2013, with sturdy riffs and strings. The vocals of Marcela Bovio are sultry, dark and carry full emotional weight as always. The chorus is haunting and the Spanish pre-chorus adds a tad of mystery to the song. A very accomplished opener and sure to be one of the favorites live. The title track is one of the best of the album in my humble opinion. Opening with fast keys and swirling guitars, Bovio’s vocals created a goose-bump sensation with the style of their true Stream of Passion sound. The keys by Jeffrey Revet are woven throughout the song and the chorus is strong and powerful making it a compelling listen.

Stream of Passion Atak Enschede 07-09-2013The Curse’ was the first track released from this record. Marcela uses this song live for the fans to sing along to and the chorus makes this very possible. This doesn’t make the song any less powerful though. The vocal lines are as flowing as the rhythm section is raw and this contrast makes it a wonderful listen. ‘Autophobia’ starts out as a ballad with only vocals and piano, but during the chorus ample guitars and drums enter the track. It stays a rocking ballad though and isn’t as strong as the previous songs. ‘Burning Star’ tries to rectify this with pounding drums and a fast pace. It is very progressive and therefore hard to grasp. It is one of those songs that may not appeal immediately, but therefore does stand out. ‘For You’ is a true ballad, and as Bovio could make a whole a capella album and it would still be compelling, this is Stream of Passion Podium Gigant Apeldoorn 27-09-2013worth a listen just for her voice. The rest however is nothing new and to be honest the band has much better ballads in their repertoire.

‘Exile’ is again of the progressive branch and the guitars and bass are low. The lyrics are mostly in Spanish, except for the chorus, which makes it accessible as well as exotic (for those who don’t speak Spanish!). This song too though is not one of the stand outs, although it is musically solid and the cello halfway is a nice surprise. Stream of Passion Metal For Mara P60 Amstelveen 17-11-2012‘Delirio’ has a latin rhythm and nice keys and strings to accompany it. The Spanish lyrics are fascinating and give an extra edge to Marcela’s vocals. It balances nicely between calm and fierce and is therefore a nice dynamic track. ‘Earthquake’ is a Stream of Passion track through and through with rolling drums, heavy bass and powerful lyrics. ‘Secrets’ opens with a classic piano and haunting vocals and is rather beautiful until the chorus. It has to be said that the chorus is not as captivating as it could have been and feels a bit bland. It puts a damper on an otherwise beautiful song although the guitar solo makes up for that a bit.

‘Don’t Let Go’ is dark and bombastic and shows Bovio’s vocals in full glory. It isStream of Passion Le Bataclan Paris 09-12-2012 already one of her favorites live and I can understand why. The solo also gives the guitarists something to occupy themselves with and turns the song from brooding to soaring. Official last track ‘Out of the Darkness’ is filled with keys and builds up tension until the rather guitar oriented chorus. Every instrument gets his shiny role during this one though, which makes it one of the loudest tracks. The digipack also features a bonus track called ‘The Distance Between Us’. It unfortunately has one of those choruses that fail to grasp, like ‘Secrets’ and is therefore a less satisfying closer than ‘Don’t let Go’.

Stream of Passion have delivered a solid album and some songs are definitely bound to become classics, however the lack of true refreshing sounds and the presence of some songs that fail to grasp make this less than a masterpiece. Fans should not and will not be disappointed though and anyone into progressive, beautiful, passionate metal should definitely check this out! Stream of Passion Neue Stadthalle Langen 28-04-2012
Line-up:
Marcela Bovio – vocals, violin
Johan van Stratum – bass
Martijn Peters – drums
Jeffrey Revet – keys
Eric Hazebroek – guitars
Stephan Schultz – guitars

Links:
Website band
Facebook band
Foto’s

Review: Philomena (OST) – Alexandre Desplat

Tekst: Gerianne Meijer

philomena-ost-812dc7d12142d46361c52f2f6d26ac90-500x500-100-cropPhilomena is a movie about a woman who had to give up her bastard child at an early age and is now trying to get in touch with him. It is a charming and endearing film starring Judi Dench and Steve Coogan. The soundtrack is provided by composer Alexandre Desplat, who is known for his work on The King’s Speech, The Curious Case of Benjamin Button and many other well-known movie titles. His soundtrack for Philomena got him a nomination for an academy award (again), so I thought I would check it out.

The first track ‘Philomena’ is sweet, innocent and laden with the sounds of the fair where her story began. The strings are swirling, but near the end it gets a little bit heavier and darker, so we get a sense of where the story is going. It ends on a happier note though and follow up ‘Martin’ is in contrast more complex and full. It is based on a character that has a darker outlook on life. The happy notes are there too which makes it a nice follow up to the first track.

‘Birth’ takes us back in time and has a sense of urgency in it, the music is heavy with emotion, as befits the scene. A very nice track that envelops you in the tension of the moment. ‘Laundry’ continues this urgent tone with even more fervor. You get the sense that there is something bad looming which can be heard in ‘Adoption’. With lots of strings and a melancholy piano this is a sad track, but beautiful. ‘Drives to Roscrea’ is very different. It has more upbeat strings and has hints of Irish folk in it, however the ending is more subdued entering into ‘Reminiscence’. The high, sweet notes we know so well by now are present here with low strings tying it together. ‘Airport’ is again more upbeat, reminding us of the first tracks, but more complex and interwoven.

After all this ‘Landing in the Usa’ is filled with anticipation, made palpable by the strings. It ends rather abruptly though, which is a shame. ‘Discovering Michael’ is more sad and has really low depressed tones, but ends more upbeat with a nice guitar and strings. ‘Mary’ continues this more lively tone and again uses the swirling sound we’ve heard from the beginning that is Philomena’s theme. ‘Confession’ starts out rather uneventful, but picks up the pace later on and gets more dramatic. It also features a rather interesting flute. ‘Memories’ gives us the theme again, of course combined with the fair sounds as the main character is remembering that time. It is rather short though.

‘No thought of Ireland’ is again one of those dramatic in between songs, but not as good as the earlier ones. ‘Quiet Time, to Pete’s’ is a calmer variety on the theme and an interesting change. It features some low drums and a change of pace where a guitar leads. ‘Anthony’s Story’ starts with the swirling strings and has a happy, content tone to it. Later on it changes to envelop the more dramatic side of his story, but this fits nicely and the strings swell up to avail.

The second last track ‘Sister Hildegarde’ is rather uneventful, but is a calm point before ‘Farewell’. This track ties everything together in a way that is not over the top, but builds up nicely. It also features a nicely inserted guitar, but I would have liked the ending of this track to have more oomph. The last track is the aptly titled ‘Fairground Carousel’ and is a bit too harsh for my ears. But that could just be because I have a deep rooted revulsion of street organs. However it is not the satisfying ending I would have liked.

This soundtrack by Alexandre Desplat is rather like the main character of the movie. Never over the top, kind and rather, well, plain. In that sense it is a very good soundtrack, as it fits the story well. It starts of better then it ends though and I’m not sure I can listen to it again and again as the swirling street organ like sound is already starting to get annoying. As an accompaniment for the movie it is rather well done, but as a standalone soundtrack it doesn’t offer much to come back to. Enjoy this while watching and you will not regret it.

Review: Sonata Arctica – Pariah’s Child (in English)

ImageTekst: Gerianne Meijer

Sonata Arctica has never been able to entice me with their power metal. However, I’ve decided to give them a go again with their new album Pariah’s Child. Reading into the history of the band it appears that the previous few albums have deviated from their power metal roots. I’m interested to see what they have done with this one.

Opener ‘The Wolves die Young’ is still a bit poppy but also has enough elements of power metal, with a lot of synths and fast vocals. It is still pretty generic, but easy to listen to and it gets stuck in your head. Still I have the feeling that there is something missing, the sound isn’t as full as I would like it to be. ‘Running Lights’ is rather loud, with quick drums and sweeping guitars. The vocals are a bit overdone unfortunately and the song seems to have little coherence at first listen. The pace of the song adds to this feeling. It isn’t fast nor slow and therefore isn’t easy to get excited about. ‘Take one Breath’ suffers from the same problem regarding coherence. The beginning has pretty folky keys, but soon the pace changes and with that the mood of the song. The vocals change between outrageous and calm, but thankfully end on the beautiful emotional note that Tony Kakko can do so well. This makes it worth to listen to the song the whole way through, which can’t be said for ‘Cloud Factory’. The up-tempo guitar and keys are nice to hear and the same can be said for the vocal lines. The chorus is one to sing along to and the guitar solo can be appreciated. The ending however is rather strange and doesn’t seem to fit with the rest at all.

‘Blood’ is one of the darkest songs on the album and very bombastic. But this too suffers from too many different influences, which makes it hard to grasp. ‘What Did You Do In The War Dad’ is emotionally heavy and better to listen to, but doesn’t live up to its full potential either.

From there on out is just seems to get worse. ‘Half a Marathon Man’ has a very strange intro and the hard rock sound of it just hurts my ears and doesn’t fit the band at all. After the previous songs this feels like a complete culture shock. ‘X Marks the Spot’ seemingly tries to top the weirdness with complete over the top vocals and more. The whole thing seems cartoonish and almost like a parody of the band itself. The ballad ‘Love’ at least tries to be serious and has nice emotional vocals and a soaring solo.

The ten minute long closer ‘Larger Than Life’ at least has the full sound I’ve been missing. With keys, strings and a choir it is more epic than anything else on the record. However, the vocals return to the horrible, angry, musical variety and the chorus is impossible to understand. Within four minutes this song goes in every direction imaginable and then some. It seems completely out of control.

Pariah’s Child doesn’t appear to be a return to true Sonata form. It has some nice elements, like some fast keys and drums and a few soaring guitar solos. Tony’s vocals are nice when he keeps them in check, but as with other parts of this album they are too out of control sometimes. Some songs are plain strange and others have too many strange elements. A little less experimenting next time boys and you might still have something.

Tracklist:
01. The Wolves Die Young
02. Running Lights
03. Take One Breath
04. Cloud Factory
05. Blood
06. What Did You Do In The War, Dad
07. Half A Marathon Man
08. X Marks The Spot
09. Love
10. Larger Than Life

Line-up:
Tony Kakko – vocals, keys
Elias Viljanen – guitars
Tommy Portimo – drums
Henrik Klingenberg – keys
Pasi Kauppinen – bass

Links:
Website band
Facebook band
Website Nuclear Blast

Review: Epica – The Quantum Enigma (in English)

Translation by: Gerianne
Original Text & Pictures by: Sharik “MCSharQ”

FREE GIVE-AWAY INCLUDED! READ MORE AT THE END OF THIS REVIEW!

 

Epica Le Bataclan Paris 09-12-2012

Once every two or three years a rare pearl is released in the Female Fronted Metal scene. This appears to be the same frequency with which the band Epica releases their new albums. The band released their first record in 2003 and this year sees the release of number six. The album carries the abbreviation TQE. Unfortunately this doesn’t stand for The Quasimodo Effect, but for the much better title: The Quantum Enigma. The record will be released on the second of May 2014 and will be presented a few days earlier, on April 30 in the 013 in Tilburg.

Epica Metropool Hengelo 12-01-2012With this new record the band has partly entered a new road. The very recognizable sound has stayed, but the tones have changed. From the first notes of opening track Originem the listener knows that this will be great! The advantage of all the records of this band is that they have a clear beginning and end. Therefore you easily flow into The Second Stone after the intro. This track is very solid with hard drums from Ariën ‘The Beast’ van Weesenbeek, a nice solo by Isaac Delahaye and the beautiful clean vocals from Simone Simons. It will be a great opener for the new live shows, not messing about, but going full force right away.

The third track on the album The Essence of Silence was previously released by means of a lyric video. The song hit a chord with fans Epica Conincxpop Elsloo 30-6-2007worldwide right away and also created some new fans. The track is hard, starting with grunts and has found a great new balance with regards to how loud the band can go. This is bound to be a fan favorite on the upcoming tour. Victims of Contigency continues this newfound hard sound with a double bass of ‘The Beast’. The song is loud, but the balance is near perfect here as well. With the choirs, strong grunts by Mark Jansen and again some great vocals by Simone this is one of my favorite tracks.
The fifth track on the record is Sense Without Sanity and this is one of the longer tracks. Previous releases had three or four long tracks on the album, this time it’s two. This one makes it to nearly eight minutes and contains all the well-known parts of Epica. It has a quiet part in the middle, a no nonsense part after, nice melodies on keys and guitar and a nice spoken voice.

Epica Alcatraz Festival Deinze 07-08-2010Unchain Utopia (the new single, available from 4-4) is a track that would do nicely as a single if they made a radio-edit. The song is really catchy, but not in an annoying way. With a choir and a nice rhythm it is easy to go along with the beat. It is even possible to do a happy dance to this! After this song a very special track starts. If you hear this for the first time, you get a sudden craving for Asian food. The sounds are wordly and authentic, but the question remains why this track called The Fifth Guardian is here and during which part of the live show we will hear it. After three minutes this track shows how well it fits together with Chemical Insomnia. This track has a really high level and shows that Epica has outgrown every other band. Who doesn’t believe in this band after this track should be ashamed. It is one of the strongest tracks on the album and will sound great live.

Epica Castle Rock Mulheim 04-07-2009The album seems to get better and better, which shows a great build up. Before some lesser tracks would be near the end, but not with this album. Because number nine Reverence – Living in the Heart is simply a really great song as well. The keyboard playing of Coen ‘F******’ Janssen is fabulous and his best work yet. All through the album his strength is shown and sometimes only after a few spins which makes it that much stronger. The presence of the choir is much stronger as well without it becoming annoying. The bass in this song is more present than before. This might have been the reason for Rob’s injury, because it is fierce!

After this it appears to be time for the ballad of the album, Omen. But, true to form, after a few seconds theEpica Electric Ballroom London 19-12-2012 track changes and goes full force. The choirs are all around and there is a great balance between hard drums and vocals. This is a real sing a long! The only strange thing is: I keep hearing Simone sing ‘mcsharq’ instead of ‘make sure’. Oh well, some self-promoting can’t hurt.

Now it really is time for the ballad! Canvas of Life is an awesome track that will make the whole audience quiet. It is a quiet moment on the album. Time for Simone and Coen to shine and their collaboration is once again beautiful. However this ballad fades into a soft rock track too. The calm sounds of Isaac’s blue guitar make for a dreamy moment.

Epica Electric Ballroom London 19-12-2012Before the end is near, Natural Corruption is not one to miss. This song reminds the listener of pirates and has a great flow. The rhythm is really nice and takes you away on a fast and powerful pace. This is a real build up to the finale.
The final track of The Quantum Enigma is also the title track. Also called Kingdom of Heaven Part II. It has the same feeling as number one and with a length of twelve minutes it is the longest track on the album. The intro of the song lasts near a minute and a half, which makes it a great end track for the new tour. One last blast and then a few minutes to take a breath for the encore. Once more give it all you’ve got. Drums, guitars, bass, synths, vocals and choir, everything gels together for an epic high. The vocal lines of front woman Simone are so catchy you almost forget it really is the last song of the album. Thankfully the repeat button exists!

The Quantum Enigma is one of the strongest Epica albums yet. The balance is great and it could easily become a classic. The number of fans has risen the last few years and after the Retrospect show this is a true new beginning. The old Epica is left behind, the new one is ready for an even bigger future!

The album will be released as several different versions and is on pre-sale in the webshop. Do you want the full album, including the instrumental an acoustic songs? Get your hands on the ear-book version. Congratulations Mark, Simone, Coen, Arien, Rob en Isaac with this great record! May many more follow!

Website
Facebook
Twitter
Pictures

 

WIN!WIN!WIN!
epica-the-quantum-enigmaFor the second time on this page we have a give-away!

This time MCSharQ will give away 1 free copy of the new Epica album! (when it will be released)

Do you want to win!? Go to http://www.mcsharq.nl and like the page(HOERAY THERE IS A LIKE BUTTON FROM NOW ON!) AND POST A REACTION ON THIS BLOG! That easy!
(the dutch and english version will count as one, so dont react if you already did)

02-04-2014 is the end date of this so react in time and share it with your friends!

*Shipping world wide*
**By populair demand this was the was first english re-write! did you like it!? Let me know! and maybe we will do it more often here on mcsharq.nl! **

 

Review: Kowai – Dissonance

ImageTekst: Gerianne Meijer

Het Nederlandse Kowai probeert sinds 2009 een plekje te veroveren in de female fronted metal scene. Inmiddels is hun debuutalbum Dissonance op de markt verschenen. Met producers Joost van den Broek (ex-After Forever) en Jeffrey Revet (Stream of Passion) lijken ze in elk geval verzekerd van een steun uit de goede muzikale hoek.

Opener ‘Yield’ begint met een pittige intro en een zwierende gitaar. De hoge, ietwat iele vocalen van Laura van Nes bevatten een prima zanglijn en er zijn grunts van Bertran Zwijnenburg door verweven voor wat meer dynamiek. Ik hoor wat oude Within Temptation invloeden en symfonische elementen. Het geheel heeft een mooi vol geluid en maakt dat het een prima binnenkomer is. ‘In Retrospect’ heeft een meeslepend refrein en laat zien dat van Nes ook beschikt over een nette kopstem. Ook de solo is zeker niet mis. Wederom een prima nummer van deze band. Bij het Delain-esque ‘The Promise’ zakt het album wat in. Het nummer opent als een ballad met strijkers en zachte vocalen om daarna over te gaan naar snelle drums en gitaar. De toetsen van Ruben Marrenga doen hier wat denker aan Delain en er had wat meer tempo in de vocalen gemogen. ‘Pride’ is daarentegen wel een echte ballad met alles erop en eraan. De fijne stem van Van Nes weet dit prima te dragen, maar haar stem komt toch beter uit in het power gedeelte. Na wat middelmatige nummers is afsluiter ‘Ice Cold Sun’ wel weer fijn. De lange intro doet haast folkachtig aan en het nummer bevat wederom symfonische en pakkende  elementen. Een nette afsluiter.

Wat opvalt bij het luisteren van dit zeer degelijke album is dat Kowai nog wat angstig lijkt om op te vallen. Niet gek voor een debuutalbum  om het op veilig te spelen natuurlijk, maar iets meer een eigen smoel was wel leuk geweest. Dat gezegd is dit een bovengemiddeld goed debuutalbum en de band zou zeker niet misstaan in een voorprogramma van de grotere in het genre. Een band om in de gaten te houden!

Line-up:
Laura van Nes – vocalen
Bertran Zwijnenburg – vocalen en gitaar
Arjen Bosma – gitaar
Ruben Marrenga – toetsen
Rik Beerthuizen – bas
Joost Lobbes – drums

Links:
Website band
Facebook band
Foto’s McSharq

Image

 

Review: Deep Water Horizon – Matters of Perspective

dwhGeschreven door: Gerianne Meijer

Begin 2012 onstond vanuit jamsessies in een bar de Nederlandse band Deep Water Horizon. Twee jaar later is de EP Matters of Perspective klaar en krijg ik hem onder oren. De band maakt progressieve rock met verschillende invloeden en de EP bevat drie nummers die proberen te tonen wat de band in huis heeft.

De allereerste track ‘Broad Daylight’ begint meteen ritmisch met symfonische invloeden en verrassende uithalen van zanger Richard Olmeyer. De vocalen worden veel ruimte gegeven en zijn erg melodisch, maar niet perfect. De versnelling die niet veel later volgt sluit goed aan en het geheel lijkt wat op een soort metal opera á la Avantasia, maar is emotioneel en muzikaal gezien niet heftig genoeg om dit label te dragen. Na vijf minuten een wat zachter stuk ontstaat er eindelijk wat metalen geronk en een solo, die zeker naar meer smaakt, maar die wel erg abrupt eindigt. Het daarop volgende ‘Abstract into Form’ opent met een zachte gitaar, die nu wel weet te raken in combinatie met de toetsen. De zang is hier lager en heeft meer sfeer, hoewel de timing van de uithalen wel wat twijfelachtig te noemen is. De opbouw is echter wel prima en het gitaarwerk en de toetsen doen soms wat denken aan Epica. Afsluiter ‘My Bangelore Beauty’ begint wat zwaarder qua muziek en is sneller dan zijn voorgangers. Het tempo blijft er gedurende het nummer lekker in en de aanwezige toetsen maken het catchy. Een prima afsluiter die nog even wat variatie toont.

De EP is volgens de band voornamelijk gemaakt om nieuwsgierig te maken naar de live prestaties van de band en dat lukt. De degelijke nummers en sympathieke zang zullen vast niet misstaan op een podium. Nu de muziek nog iets meer later spreken op de plaat en Nederland heeft er een veelbelovende nieuwe band bij!

Line-up:

John Drinckwaard – Guitar
Casper Peskens – Guitar
Rick Bouwman – Drums
Richard Olmeyer – Vocals
Chrisje van Heeswijk – Keys
Antonio Alvarez – Bass

Links:
Facebook band
Website band

Live: MaYaN – Tivoli de Helling – 31-01-2014

Review door; Gerianne Meijer
Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

MaYaN Tivoli De Helling Utrecht 31-01-2014

Precies op de dag van de release van het tweede album Antagonise geeft Nederlandse death metal band MaYaN zijn tweede release show in Tivoli, Utrecht. Geen onbekende met de band wist ik al dat de band een knallende live show kan neerzetten en keek dan ook erg uit naar deze avond.

X-Tinxion Tivoli De Helling Utrecht 31-01-2014Opener X-Tinxion had ik toevallig de week ervoor ook al gezien tijdens de Heavy Hangout (lees review hier) en het leek me geen straf om ze nogmaals te mogen aanschouwen. De band windt er geen doekjes om en opent flink hard, maar helaas doet de microfoon het niet zodat de vocalen van Monica Janssen niet te horen zijn. Hierdoor komt het allemaal wat onwennig over. Gelukkig zijn de riffs prima, de drums fel en als de microfoon het wel weer doet is de flinke brul van de frontdame goed te horen. De cleane vocalen die ze vertoont zijn wel wat minder stevig, maar haar scream levert flink wat applaus op.  De interactie tijdens de solo’s zijn leuk om te zien en met ‘Destruct and Reanimate’ zet de band er nog een tandje bij. ‘Civilised’ is een van de betere nummers van de set: hard, maar met structuur. De zang is ook sterker hier, maar de band krijgt nog weinig bijval van het publiek. Bij ‘One foot in the Grave’ gooit een storende box nog wat roet in het metalen eten, waardoor het een beetje een onbevredigend einde is. X-Tinxion heeft deze avond zijn best gedaan, maar kwam helaas niet helemaal uit de verf.

Na een vlotte ombouw en het bijna volledig vullen van de zaal is het tijd voor MaYaN. De band met flink wat oudgedienden uit de metal wereld komt onder de klanken MaYaN Tivoli De Helling Utrecht 31-01-2014van de intro van het nieuwste album op en zetten dan ‘Bloodline Forfeit’ in. Het nummer is lekker stevig en de grunts van Mark Jansen combineren goed met de uithalen van gastzangeres Marcela Bovio van Stream of Passion. Vaste cleane strot van de band Henning Basse is tevens erg goed bij stem en het geluid klinkt helder. MaYaN Tivoli De Helling Utrecht 31-01-2014Het gejuich vanuit de zaal liegt er dan ook niet om! Tijdens ‘Burn your Witches’ valt op dat Robin Zielhorst, de invaller van vaste bassist Rob van der Loo, ook flink uit zijn dak kan gaan. Het kleine podium lijkt nog kleiner door de hoeveelheid mensen die erop staan, maar dit houdt de band niet tegen om flink met elkaar te interacteren en te geinen. Dit is allemaal ook leuk om te zien. Elk bandlid speelt tevens op zijn of haar eigen manier met het publiek, ook gloednieuwe gitariste Merel Bechtold. Het publiek geniet er zichtbaar van getuige het gejoel en ook de band gaat helemaal op in de snelle en loeiharde muziek. Bijna iedereen op het podium playbackt mee als ze niet staan te zingen en Henning weet altijd met verve het publiek op te zwepen.

MaYaN Tivoli De Helling Utrecht 31-01-2014

Ter ere van de release wordt het nieuwe album integraal gespeeld, maar dit betekent wel dat de gastvocalen van Floor Jansen, die vanavond niet aanwezig is, overgenomen moeten worden door Marcela Bovio. De Mexicaane schone doet haar best, maar kan voortaan beter op haar eigen manier zingen in plaats van de manier van Floor over te nemen. Ze moet nu namelijk iets te veel overreiken, wat zonde is van haar normaal zo prachtige stem. Ondank dat zit de sfeer er erg goed in, wat frontman Mark Jansen nog even vrolijk aanstipt. Bij ‘Paladins of Deceit’ wordt er gezellig synchroon geheadbangt en de glimlachen in de zaal en op het podium liegen er niet om. ‘Lone Wolf’ is een heerlijk nummer met fijne lome grunts van Mark. De versnelling is prettig en er gaan veel armen omhoog.

MaYaN Tivoli De Helling Utrecht 31-01-2014Bij het rustige ‘Insano’ is het eindelijk tijd voor sopraan Laura Macrí om te stralen. De Italiaanse is voor dit album toegevoegd aan de officiële line-up en laat vanavond even een staaltje vocale kracht zien. Voor de gelegenheid is violist Dimitri Katsoulis overgekomen en hij voegt zijn fijne klanken toe aan die van Laura, wat zorgt voor een kippenvel moment. Het volgende kippenvel moment is niet ver weg, als voordat ‘Human Sacrifice’ wordt ingezet de naam van gitariste Merel gescandeerd wordt vanuit het publiek. Ze zijn het duidelijk eens met de keuze van de band om deze metal dame toe te voegen aan de line-up. ‘Capital Punisment’ is ruig, maar toch melodish door de toetsen van Jack Driessen en er is een nette rol weggelegd voor Laura. De interactie tussen de bandleden bereikt een leuk hoogtepunt als Merel en gitarist Frank Schiphorst elk één hand op hun eigen en één hand op de ander zijn gitaar houden. Tijdens afsluiter van het album ‘Faceless Spies’ is de viool van Dimitri briljant verweven met de rest van de harde muziek. De violist speelt met passie en past perfect bij de rest.

Na dit hoogtepunt is het tijd voor wat ‘oude’ nummers zoals ‘War on Terror’, ‘Celibate Aphrodite’ en ‘The Savage Massacre’. Het valt op dat deze oude nummers wat minder vloeiend zijn dan de MaYaN Tivoli De Helling Utrecht 31-01-2014nieuwe, waar de nieuwe zelfs live beter klinken dan op het album! Dit houdt het publiek echter niet tegen om spontaan te gaan klappen, wat zeker de waardering van de zaal toont. Tijdens aflsuiter ‘Bite the Bullet’ betreedt iedereen het podium, maar ondanks de drukte wordt een strak nummer neergezet. Onder luid geklap van de zaal wordt iedereen op het podium geknuffeld door elkaar en in hun euforie vergeten ze bijna het publiek. Die drinken echter alles nog even in en genieten nog na van de show! Dit is wat je krijgt als je een stel ras muzikanten op het podium zet die als oude vrienden lijken te spelen: een zeer strakke, maar erg gezellig show die zonder twijfel een glimlach op je gezicht weet te toveren!

MaYaN Tivoli De Helling Utrecht 31-01-2014

Voor meer foto’s van MaYaN klik hier

Links:
Facebook X-Tinxion
Website MaYaN
Facebook MaYaN