Column: Festivalpubliek

Het is mei! Het is weer zover.
Voor mij tijd om de festivals te bezoeken. First stop? Urpop! Al jaren een traditie – vanaf dat ik gestart ben om naar bandjes te luisteren in plaats van constant mijn laptop overuren te laten draaien met allerlei spelletjes.
Waar ik nooit goed in was, maar dat terzijde.
Maar kom me a.u.b. niet aan met ‘generieke’ popfestivals zoals Solar met de Jazz van Hans Teeuwen en dance DJ’s.
Of toch een erg brede programmering bij Pinkpop – Paulo Nutini meets Avenged Sevenfold?

Mijn festivalbeleving zit niet in de bands.
Dat zit niet in het merk bier of waar de camping ligt.
De festivalbeleving zit in het publiek. De eensgezinde groep mensen met wie je op een festival bent.
Of je nu met 10.000 of 150.000 man op een festival bent – je bent gezellig samen.
Liefst twee of meer dagen. Leer eensgezinde mensen kennen.
Zelf ben ik een hardrock/metal liefhebber. Festivals die ik bezoek zijn dan ook evenementen zoals Graspop Metal Meeting en/of Wacken Open Air. Ik weet dat als ik Slayer roep, iedereen dat ook roept.
Én meer dan alleen “Angel of Blood” kent.

Op zo’n festival weet ik één ding: ik ben onder gelijk gestemden.
Ik kom niemand tegen die er is voor die ene dance act. Ik kom niemand tegen die er is voor dat ene eendagsvliegje hipster bandje. Nee, nu gaat het om een ton metalheads met wie ik samen Steel Panther bezoek. Die allen daarna in de Bier Garten te vinden zijn of achter de man met de Jägermeister tap aan (proberen te) rennen.
En al he-le-maal geen gedoe met dat Koningshuis.  Afgelopen week: ik heb me wederom thuis opgesloten. April is niet mijn maand.
Tot ‘onze’ Koning een baard laat staan, weiger ik ook maar een enkele toast uit te brengen. “Oranje Boven”? Nee.
Ik verzin wel een betere reden om het glas te heffen. Dat mijn wekker het vanmorgen deed, bijvoorbeeld!
Wat een evenement als Koningshuis dan wel weer heeft – een redelijk eensgezind publiek (zij het per locatie).
Just how like I like my festivals!

Waarom deze onvrede tegenover de ‘generieke festivals’? Want “Iedereen maakt er toch gewoon zijn feestje van?”
Ja precies. Eigen feestje. Blijf dan thuis, pak een beamer en stream de concerten.
Op een festival sta je met 100.000 mensen. Niet elke dag een ander publiek, afhankelijk van welke act wanneer speelt.
Ik ontmoet iemand die ik nog drie dagen aan diezelfde barkruk zal treffen. Op hetzelfde grasveld.
En niet dat 14 jarige meisje dat komt want “haar grote voorbeeld, droom en als het aan haar ligt, toekomstige lover gaat zo een half uur spelen!” Die volgend jaar achter de volgende boyband aan huppelt maar zich nu wel constant ergert op echte fans die toevallig te veel springen op een dansbaar nummer.
Meid, ga naar huis. Of nog beter, bezoek een clubconcert. Daar zijn die shows voor.

Op Urpop zal ik met een flinke vriendengroep weer een feestje bouwen.
Weliswaar ook met dance acts want Urpop heeft altijd dance acts & bands maar ik kan mij niet eens herinneren wanneer ik die tegen het lijf gelopen ben. Maar in juni ga ik echt beginnen. Graspop Metal Meeting.
Drie dagen (en een avond vooraf) bij de Vlamingen met een ton aan metalheads.
Met Steel Panther op mijn verjaardag. Dat belooft toch een leuk feestje te worden? Met een publiek die samen met mij alle nummers zal zingen. En de dag erna dat ook kan bij o.a. Volbeat, W.A.S.P., Black Sabbath, Megadeth en Black Label Society.
Horns up!

Iedereen, veel plezier met het festivalseizoen.
Ook als je van de gemixte festivals houdt 😉 .

Advertenties

Een gedachte over “Column: Festivalpubliek

  1. Nou Rick, dat wordt een gezellige verjaardag zonder jou…………..!!!!!!!!!!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s