Persbericht: Admiral Freebee met langverwachte zesde album naar Grenswerk


Zaterdag 4 juni staat de Vlaming Admiral Freebee met zijn nieuwe album ‘Wake Up And Beam’ op de planken in Poppodium Grenswerk. De rootsy rock van Admiral Freebee is ook op dit album weer geschroeid op het beste van Neil Young en The Rolling Stones. Tickets zijn 16 euro en zijn vanaf nu verkrijgbaar via Grenswerk of via een van de verkooppunten.

Geïnspireerd door namen als Neil Young, Bruce Springsteen en Tom Petty begon Tom van Laere vijftien jaar geleden als Admiral Freebee met het maken van zijn typerende rock ‘n roll. De Antwerpenaar heeft zich met de jaren behoorlijk in de kijker gespeeld, zo stond hij twee maal op Rock Werchter, deed Pinkpop aan en als persoonlijk hoogtepunt stond hij in het voorprogramma van zijn voorbeeld Neil Young.

Het zesde – en tevens zelfgeproduceerde – album ontstond op een bijzondere manier. De band werd voor de gek gehouden door Tom van Laere, hij liet de band namelijk geloven dat ze demo’s aan het opnemen waren. Een meesterlijke zet, want het klinkt daardoor spontaner en onbevangener. Zijnpersoonlijke favoriet staat dan ook op het laatste album. “Het nummer ‘Buddy’ is eigenlijk één van de beter klinkende songs die ik ooit heb opgenomen”, zei de admiraal achteraf.

Een show van Admiral Freebee is altijd zeer bijzonder en spraakmakend. Naast zijn intensieve optreden komt er ook regelmatig een droogkomische levensobservatie die hij zo uit de mouw schud. Maar dat niet alleen, koning keizer admiraal Freebee doet waar-ie zin in heeft. En dat hoor en zie je terug in de intensiteit van zijn shows.

 

Promotions: Matthew & Jill Barber versterken familieband met ‘The Family Album’


Bij elkaar opgeteld hebben broer en zus Matthew en Jill twaalf solo albums gemaakt en hebben zij meer dan 30 award nominaties ontvangen, inclusief de prestigieuze Canadese Juno Award. Ze tourden samen door Noord Amerika en Europa en hebben gastbijdrages geleverd aan elkaars albums. Vorig voorjaar gebeurde het onvermijdelijke; ze doken de studio in om voor het eerst samen een album op te nemen. 

‘The Family Album’ bestaat uit vijf nieuwe liedjes en zes covers. De eerste single van ‘The Family Album’ is het duet ‘One True Love’. Matthew’s ‘The Sweeter The Dawn’ is een dromerig liedje. De ballad ‘Grandpa Joe’ is een eerbetoon aan de Schotse opa van de Barbers. Jill schreef het klassieke liefdesliedje ‘Today’ en ‘Big Picture Window’ dat gaat over settelen en een gezin starten.

https://youtu.be/hG38c72z3K8

 De covers op het album hebben allemaal een persoonlijke betekenis en zijn relevant voor de hoofdthema’s op het album: loyaliteit, herinneringen aan vroeger en, natuurlijk, familie. Er is ruimte voor het werk van de Canadese artiesten Gene MacLellan (‘Song To A Young Seagull’) en Ian Tyson (‘Summer Wages’). Het hartverscheurende ‘The Partisan’ is een Franse oorlogsballad die in de Engelstalige versie bekend is geworden in de uitvoering van Leonard Cohen. Het album wordt afgesloten met de Neil Young klassieker ‘Comes A Time’ die een weeldering make-over heeft gekregen.

 Matthew vertelt: “We hebben een lange lijst gemaakt van liedjes die op de één of andere manier belangrijk voor ons zijn. De songs die we kozen zijn allemaal liedjes uit de jaren ’60 en ’70. We zijn erg geïnspireerd door de Amerikaanse folk – en countryalbums uit die tijd. Een recentere inspiratie is het steengoede Alison Krauss & Robert Plant album ‘Raising Sand’ uit 2009. Engineer Micheal Piersante die een Grammy Album Of The Year Award ontving voor ‘Raising Sand’ heeft ook de mix van ‘The Family Album’ gedaan. Het was een eer om met hem samen te kunnen werken.”

 ‘The Family Album’ komt op 24 juni 2016 in de Benelux uit via Outside Music/ V2.

http://www.matthewbarber.com
http://www.jillbarber.com

Column: Collatoral damage

Collatoral damage – alles dat gebeurt als gevolg van iets dat heeft plaatsgevonden.
Een recent voorbeeld? Gevoelig voorbeeld, maar een voorbeeld.
Het vliegtuig uit Maleisië dat verdwenen is, vlucht 370.
Het schijnt nu dat de bekende billionaire Rothschild (familie van het inmiddels gehate beroep: Bankier) nu opeens het alleenrecht heeft op een patent, dat ook enorm veel waard is. Wat voor patent? Op elektronische oorlogsapparatuur voor militaire radar systemen.
Het mag voor zichzelf spreken, dat dit om veel geld gaat en dat er nu allerlei samenzweringstheorieën zijn ontstaan.
Maar enfin. Daar gaat dit niet over. Dit gaat om collatoral damage: in dit voorbeeld het feit dat dit verdwenen vliegtuig de al rijke heer Rothschild een nog rijkere man heeft gemaakt.

Collatoral damage is over het algemeen ‘aanvullende schade’. Wat overigens ook goed kan zijn.
Voorbeeld? Natuurlijk!
Recentelijk was mij gevraagd te helpen met de programmering van een klein evenement. Prima!
Maar als je dan een band aanschrijft die aangeeft moeite te hebben i.v.m. de verjaardag van een bandlid, is dat jammer. Menig band zegt nee maar deze band zou toch komen – ze wilden dan alleen openen zodat het bandlid nog even lekker kon feesten. Prima, gaan we regelen. Je weet dan als boeker geheid dat de band (en eventueel diens aanhang) niet zo lang blijft hangen.
Dat is dan de collatoral damage bij een leuke naam op de poster.
Op het evenement kwamen we ergens anders achter – wat had het bandlid nou geregeld? Het evenement werd zijn verjaardagsfeestje. Waar bleef de aanhang dus hangen? Samen met een stel genodigden? Aan onze bar.
Wie was tevreden? De exploitent (weliswaar een dag later want hij had de benen onder zijn kont uit moeten rennen) en natuurlijk de organisator ook – die mocht wel vaker terugkomen.
De band trouwens ook – want dat wisten zij natuurlijk nog niet. Collatoral gain!

Nu moet ik persoonlijk bekennen – ik vind collatoral damage te gek.
Bij elk plan dat ik maak, breid ik de risicoanalyse graag uit. Want de ‘onbedoelde extraatjes’ zijn toch altijd net iets meer speciaal.
Je doel moet bereikt worden, dat staat vast.

Ik ben overigens echt niet de enige die dit tof vindt.
Zie bijvoorbeeld eens… De Verenigde Staten van Amerika! The big U S A.
Ze vallen weer eens een land in het Midden-Oosten in. Natuurlijk ook voor de terroristen.
Maar wat ik tegenwoordig steeds vaker hoor… Voor de olie!
Of het echt zo bedoeld is? Ik denk dat het zeker door één van de hoge ambtenaren gehint is naar o.a. Bush.

Contacten gaan via-via. Een goede indruk wekt verdere interesse en zo werken uiteindelijk  allerlei dingen met collatoral damage.
“Maar dat is toch hetzelfde als het olievlek-effect?”
Ja, schat.
Maar klinkt dat net zo tof?
Zo klinkt het toch veel toffer om te zeggen dat je het “probleem hebt opgelost met een mooie bijlzwaai waarbij je niet één probleem, maar ook meteen drie problemen hebt opgelost” in plaats van: “Ik heb het probleem opgelost. En die andere twee ook.”
Zeg nu zelf… Een beetje theatraal mag het wel zijn, toch?

Column: Beard for hire!

Onlangs kreeg ik een column doorgestuurd van het NRC door Laura Klompenhouwer.
Hier ging het, zoals de titel van deze column al doet vermoeden, over baarden.
Zelf beschik ik ook over zo’n heerlijk stuk beharing en de afgelopen jaren zijn er veel vormen en lengtes de revue gepasseerd.
Elk jaar (in het kader van Movember) verfrissen we de look weer eventjes maar ik dank mijn baardbeminnende genen. Ik hoef nooit lang te wachten voor ik weer tegen de kou gewapend ben.
En weer een “échte man” ben.
En nee. Het blijft aantrekkelijk.
Woest aantrekkelijk.

Mijn gevoel voor fashion is zo goed als niet-bestaand. Bijna iedereen die ik ken of die mij ooit hebben zullen winkelen zullen dat beamen. Niet voor niets, ben ik altijd dat verloren jochie dat door de winkels wandelt, in de hoop dat iemand hem zal redden.
Maar als volwassen man heb je daarin pech. Om die reden ben ik niet bang om de gemiddelde winkelbezoeker ongegeneerd te vragen of mijn kont er goed uit ziet in het (vaker wel dan niet) misbaksel van een broek dat ik ergens uit de schappen heb getrokken.  Met de baard heb ik daarentegen de mogelijkheid niet. Tevens is het uittesten van modellen nou eenmaal verrekte lastig – het scheermes geeft immers niets terug.

Wat wel apart is, is de ontwikkeling dat de baard nu een fashion-ding is geworden.
Hipsters lopen met rare creaties die waarschijnlijk meer tijd vergt dan een vrouw die zich klaarmaakt voor een avondje uit.
Zelfs vrouwen wagen zich nu aan baarden. Nee, ik doel niet op vrouw-met-snor. Baarden. Met behulp van hun lange lokken.
Maar ik heb de baard niet vanwege mijn niet-bestaande fashion sense. Ik draag de baard (en roep graag) vanwege de mannelijkheid.
Een baard is geen mode accessoire in mijn boek. Dat zou in niemands boek zo moeten zijn.
Als we de ‘inspiratie’ voor de baarden en de meest bekende baarddragers mogen bekijken, gaan we allesbehalve voor fashion sense.
Of gaat iemand  me vertellen dat een viking er vanwege de show een liet staan?
Nee, daar had je de (geschoren!) volksdichters voor. De in die tijd hoewel smooth, geen echte mannen!
Echte mannen ging Europa plunderen en namen naast schatten ook de mooie vrouwen mee.
Weten we meteen hoe ze aan die lekkere meiden komen.
U pakt een schip, groeit een baard, pakt een bijl (!) en gaat dingen regelen.

Mannelijkheid – nog zoiets, iets dat we ook volgens de reclame van Snickers kwijt zijn.
Een merk dat trouwens vaak nogal vrouwonvriendelijk uit de hoek kan komen, maar ik geloof niet dat er zoiets is als slechte publiciteit. Tien punten naar Snickers:


*eet Snickers*

Ook die mannen mogen weer gewoon hun baard laten staan.
En begin nou niet over de positie van de vrouw in de maatschappij. Andere keer.
Nu gaat het over baarden. Mannen, grow a pair and grow a beard!
Wees je innerlijke viking. Wees je innerlijke wildeman. Of de badass tovenaar.
En geniet!
Dames – You’ll love it.
Een wijs man zei ooit: “If you go black, you never go back.”
Maar die man kende vast de voordelen van de baard niet.
Of dacht dat het kwam door huidskleur – wat natuurlijk onzin is.

 

Pssssst…
Stiekem…
Heel Eerlijk?

Ik vind het gewoon fijn dat ik me niet twee keer per dag hoef te scheren voor een glad gezicht.
Dit is zooooo veel makkelijker.

Preview: Dauwpop in Beeld 29-05-2014

Laten we eens even wat nieuws proberen op de blog, daar is dit ook voor gemaakt!
Ter promotie van een festival, concert of event eens kijken of we wat bands of acts in het de spotlite kunnen zetten.
Dat is precies wat we gaan proberen met deze Preview in Beeld voor het festival van komende donderdag Dauwpop te Hellendoorn.

Toffe acts die je zeker moet zien in beeld en geluid en leuke foto’s van vorige edities!
Nu genoeg tekst op naar de eerste Preview in Beeld!

Jett Rebel

Triggerfinger

Triggerfinger
 
Bokkers

Chef’ Special

Chef'Special Bevrijdingsfestival Roermond 05-05-2013
 
Paul Elstak

Michael Prins

Michael Prins
 
Birth of  Joy


Coely

Coely
 
Town of Saints


Kraantje Pappie

Kraantje Pappie
 
Jack Parow


Taymir

Taymir
 
Young the Giant


Dance Kuil
 
SONY DSC
 
Seasick Steve

Dance Kuil

SONY DSC
 
The Wombats

 

 

Review: Knarsetand – My Escape

Geschreven & Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

Knarsetand

Nederland zit vol muzikaal talent. Een zin dit altijd klopte en zal blijven kloppen. Echter zijn er slechts enkele leerlingen die excelleren of bands die boven het maaiveld uitsteken.
Het afgelopen jaar is er weer een klas opgestaan die iets nieuws toevoegt aan de Nederlandse cultuur. Niet alleen de solisten zoals Jett Rebel of rock bands zoals Heavylight behoren tot deze groep maar ook de nieuwste sensatie Knarsetand.
De band bestaat uit 10 muzikanten en is een groep die samen te gekke muziek maakt.
Ze combineren drum ‘n’ bass, reggae, ska met gipsy, dubstep en lekkere poptunes.
Door deze stijlen samen te smelten krijg je een heerlijke gemixte vibe over het album maar alles komt tot in perfectie samen. Het album blijft daardoor pakkend en laat je, waar je ook bent, al snel mee bewegen.

KnarsetandHet album telt slechts negen nummers maar wel met een speelduur van 50 minuten. Een productie die door ONusual records en Productiehuis Oost-Nederland tot stand is gekomen. Het meesterbrein achter de band is niemand minder dan Martijn Holtslag. Als je met z’n grote groep muzikanten werkt is het ook gewoon nodig om een bandleider te hebben. Maar hierdoor wordt de link wel snel gelegd naar een van de andere Nederlandse band dirigenten namelijk Colin Benders (Kyteman).
Op Paaspop 2014 en Mama’s Pride 2014 mocht ik Knarsetand eindelijk eens live zien en meteen viel op dat Martijn en Colin op het podium totaal niet op elkaar lijken. Martijn is namelijk veel meer muzikant en gaat er vanuit dat de dingen goed lopen terwijl Colin veel meer dirigeert en structureert. Wellicht heeft dat ook te maken doordat Colin geen vaste lijnen meer heeft uitstaan met zijn nieuwe The Jam Sessions project terwijl Knarsetand vers uit de studio komt met een vast stramien in hun hoofden. Ach, wat maakt het uit, beide heren zijn unieke talenten en daar moeten we trots op zijn! Maar dan nu wel het album want daar ging de review oorspronkelijk over.

Met My Escape wordt meteen aangetoond dat Knarsetand niet in een hokje te proppenKnarsetand is, niet alleen omdat het z’n grote band is maar ook dat hier al heel veel in samenkomt. Het catchy elektronummer wordt opgevolgd door No Importa waar er een Spaanse/Gipsy vibe overheerst waardoor het contrast nog veel groter wordt. Zangeres, Miou Amadee, laat meteen haar zangkunsten horen en pakt je helemaal in met haar geweldige en sexy stem. Ook is te horen dat de band ook echt een band is want niet alleen het slagwerk is toonzettend maar ook de blazers pakken hun kans. Om nog even door te gaan gaat de band ook meteen nog even los met wat drum ‘n’ bass/elektro klanken waardoor het plaatje weer helemaal compleet is.

KnarsetandVeel nummers zijn grotendeels instrumentaal en waar ik daar voorheen totaal niet van hield kan ik sinds Jungle by Night en The Kyteman Orchestra daar wel veel meer van genieten. Soms is het niet nodig om een stem te horen tijdens een muziekstuk om herkenning te vinden of te ontdekken. Maar als je een frontvrouwe hebt als Miou is het toch wel een hele fijne toevoeging.
De muzikanten van Knarsetand zijn stuk voor stuk erg talentvol en dit hoor je ook in hun samenwerking met elkaar. Alles is heerlijk op elkaar afgestemd en niemand blaast, drumt of bast zich in elkaars schijnwerpers. Realise Paradise heeft zelfs een soort van jaren ’90 dans melodie erin zitten wat mij erg blij maakt. Toch weer dat stukje herkenning denk ik. Vol energie zit de band als je ze live ziet maar je hoort dat ook terug op de plaat. Misschien is het daardoor nog aanstekelijker dan verwacht. Het liefst zou ik nu gaan dansen op de muziek in m’n eigen woonkamer, maar laten we dat maar even niet doen want de review moet wel af natuurlijk.

KnarsetandIgnite them in the Rain is wederom een track waar je voelt dat er veel tijd is ingestoken. Dit hoor je trouwens op alle nummers van de plaat terug komen, ze worden niet ingekort omdat het pakkend is of commerciëler gewoon rond de 5-6 minuten is prima. Alles geven, alles tonen wat je kunt, niets mis mee. Met dit nummer wordt wel even wat relaxer aangedaan en dat voelt ook niet verkeerd aan. Even op adem komen, niet alleen tijdens een live set handig maar ook noodzakelijk om een goede sfeer te creëren.  Zelfs het elektro deel in de track klinkt zeer laid back.
Wat is dit nu? Een Gipsy Parade! De typische klanken die bij deze muziek horen klinken door de speakers en zijn zeer aanstekelijk. Waarom niet Knarsetand op Pinkpop 2015 Mainstage of Paaspop 2015 op het grootste podium of gewoon lekker op Sjwaampop(hinthint!). Met een nummer zoals dit zet je namelijk het hele festival terrein op z’n kop! Een zwetende dampende menigte op het terrein die helemaal los gaat op deze klanken, ik kan het al zo voor me zien. Het energieke tiental natuurlijk voorop in de parade.

Knarsetand

Too Much, niks is teveel op dit album maar toch heet de track zo. In de verte begint een geluid langzaam op te doemen. Het is de intro van deze plaat die de eerste minuut nog helemaal niet op gang wilt komen maar dit helemaal goed maakt als die tijd verstreken is. Voor mij had hij nog wel iets luider, scherper gemogen maar live laat deze track vooral zien waartoe de band in staat is. Alle onderdelen worden aangestipt en is een typische live track. Prima voor op het album maar geweldig onstage. Met Voices in my Head zijn we alweer beland bij nummer zeven op het album.
Een pianospel opent het nummer en kalmeert voor even weer de boel die zonet is opgezweept. Ik moet een beetje aan Soulvation denken, een danceact die in de zeroes een aantal hits had. Ook zij combineerde een fijne vibe met dansbare klanken al waren ze live niet op deze manier bezig, het bleef een stel dj’s. Het nummer is misschien wel de rustigste op de plaat en laat vooral de blazers en de zangeres in de schijnwerpers staan. Een soort van stilte voor de storm wellicht want het nummer komt niet echt op snelheid, dit in tegenstelling tot de andere tracks op het album. Als klinkt het einde van het nummer wel episch en vol energie er blijft toch een gevoel van terughoudendheid klinken.


Gelukkig  zijn er nog twee afsluiters op het album te vinden beginnend met Insomnia. De track is zo belachelijk sterk en live zorgt hij ervoor dat het hele terrein gaat mee springen en mee dansen. Blazers, gitaren, synthesizer, vocalen en de drums vloeien in elkaar en samen geven ze een krachtwerk waar je bijna bang van wordt. Niets is teveel, alles is perfect in balans en wellicht is deze track gewoon het pareltje van het album. Toen ik deze track voor het eerst hoorde kwijlde ik zo ongeveer door de schoonheid van het werk. Vol energie, even terug houden en dan weer volledig los gaan. Een prima opbouw voor een mega hit.
Flying Away is de afsluiter en was, net zoals My Escape en Realise Paradise, al eerder uitgebracht als digital download. De band heeft lang opgetreden zonder daadwerkelijk een plaat op de planken te hebben maar heeft daardoor wel goed kunnen testen en aanvoelen wat wel en wat niet werkt. Een prima idee wat meer bands zouden moeten doen. Het nummer is een prima single en is wat meer timide maar niet saai of rustig te noemen. Het is meer toegankelijk, dat is het juiste woord.

Knarsetand

Maar dan, zit de 50 minuten luister plezier er al weer op. Gelukkig zit er een herhaal knop in Itunes en is de plaat nog heel vaak te beluisteren. Met een mooie zomer in aantocht, een hoop festivals en een prima werkende radio in de auto weet ik nu al wat mijn on-the-road-plaat deze periode gaat worden! Ik zeg proost op Knarsetand! Een nieuwe band, een super band, een nieuw Nederlands product waar we trots op mogen zijn! Cheers!

Het album komt 30 mei officieel uit en wordt gepresenteerd in Het Burgerweeshuis te Deventer!
Maar mocht jij hem nu ook alvast willen horen luister hem dan nu via 3voor12 Luisterpaal!

Voor meer informatie over de band kijk op:
Website
Facebook
Youtube
Foto’s

Review: Champagne Crash – Rubicon

Geschreven & Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

Champagne Crash Finale Nu Of Nooit 2013 ECI Roermond 17-02-2013

Het is belangrijk voor nieuwe bandjes dat er een demo/EP op de planken ligt zodat boekers en zalen je wat makkelijker weten te vinden.
De demo moet duidelijk maken tot wat je in staat bent. Niet alles omvattend zijn maar van voldoende kwaliteit om jezelf in de schijnwerper te spelen.
Een album op nemen is kostbaar en levert vaak niet direct iets op, zeker niet bij een kleine band zoals Champagne Crash.
De band Champagne Crash heef nog geen 300 likes op facebook is dus typisch z’n band die zich gewoon kenbaar moet gaan maken.
Dit doen ze dan nu dan ook met hun tweede ep’tje. Het draagt de titel Rubicon, tevens een track op het album.

Een rubicon is, als je erop zoekt bij Google, een terrein wagen of een wikipagina die verteld dat het een rivier in België & Italië is.Champagne Crash Finale Nu Of Nooit 2013 ECI Roermond 17-02-2013
Wellicht vat het de EP ook wel goed samen. Langzaam drijvend op de rivier maar wel af en toe plank gas met die terrein wagen.
Je wordt meegenomen door de tracks Rubicon, Bliss, Requiem en Icarus.
De vier tracks laten goed horen waar de band toe in staat is en is met hier en daar een beetje vreemde mix verder prima in orde.
Een mix van alternatieve rock, een vleugje electro en synthesizer werk. Het klinkt erg aangenaam en verdiend zeker een luisterpoging.

Je moet wel van deze soort creativiteit houden, maar daar waren ze vorig jaar bij Nu of Nooit (de bandcompetitie waarbij je een plek op Pinkpop kan winnen) het ook mee eens.
De band staat gewoon als een huis en neemt je een hele show mee. Pakkend, hard, vrolijk en creatief.

Voor wie de band eens live wilt zien kijk op hun website voor de exacte speeldata!

Bandleden:

Aonsjail Bartels – Zang
Paul Janssen – Bas
Pieter Hauben – Drums
Johan de Niet – Gitaar

Website
Facebook
Foto’s

Review: The Subs – Hologram

10171724_10152351085968126_484005567_nHet is eindelijk zover The Subs lanceerde dan eindelijk weer een album. Hologram is een fijne plaat met vele samenwerkingen. De dansact is vooral live goed en staat daar ook om bekend. Nu er dan eindelijk weer een album is mogen ze dat dan ook weer waar maken.

Het is alweer de derde cd van de Belgische/Britse band en is de opvlger van Decontrol uit 2011.
De opener gaat de plaat, Enter the Hologram(intro), slaat meteen aan waarna “Trapped” naadloos aansluit. De derde track is een samenwerking met niemand minder dan Selah Sue. “Live in A Dream” krijgt daardoor een lekker aparte dubstep achtige sound. Hiermee laten de djs maar weer zien dat ze alle grenzen van het dansgenre opzoeken.

“27” heeft een hoog hiphop gehalte en door de zwaardere bass wordt dit nog eens extra aangezet. Jay Brown en Danny Greene verzorgen het rapdeel van de track. Lekkere vibe straalt dit nummer uit.
Alweer nummer 5 van de 12 “concorde” feat Jean-Pierre Castaldi waar hij Frans zingt waardoor het een … Idee geeft.
Met “Fly” zijn we op de helft en ook dit nummer is feat Jay Brown. Een wat zweverige track volgt. Het hele album houdt zich niet aan de trance/dans regels waardoor het een leuk en apart album is.

Bij “Cling to Love” werkt bovenstaande ook weer mee. Maar is veel minder sterk op een of andere manier. Wellicht teveel single achtig.
“The Hand” volgt een de vervormde stem van Jay klinkt weer. Ze leven zich nu volledig uit op de vervormde en elektricsche klanken wat de track niet ten goede komt.

“Under my Skin” klinkt wat zwaarder en met een diepere bass een stuk aangenamer. Waar eerder op dit album niet op veilig werd gespeeld is dat nu wel. De weg van het gemak en repeat. Zonde want de band kan beter.
Danny Greene mag ook weer even meedoen op “The Bottle” en geeft meteen een betere sfeer. Hij is een goede rapper zo blijkt op dit album.

De titeltrack van het album “Hologram” is weer lekker vol electric en klinkt sterker dan welke track dan ook op het album. Ondanks de eenvoud een toptrack!
Met outro “Exit the Hologram” zijn we ten einde gekomen aan de plaat en een prima afsluiter van de plaat het is. Leuk te zien dat de plaat een echte intro en outro heeft. Dit maakt de plaat compleet.

10320930_10152439550213126_8659031332653678219_o

Review: Signalfire – Mrs. Saturday Night

Geschreven door: Sharik “MCSharQ”

20140515-211532.jpg

Bands die gewoon hun ep uitbrengen als volledig album is tegenwoordig doodnormaal. Zo ook deze hardrock band. Deze 8-tracker is gewoon heerlijk. Typische no-nonsense hardrock platen met een rock&roll vibe erin.

20140515-211522.jpg

De plaat begint met de track “Flip the Switch”. Een aangename mannenstem begint na een korte intro te zingen. Het heeft wat weg van Matchbox Twenty meets Volbeat. Gewoon fijne eenvoudige meezing teksten met een hardrock ritme.
Een school voorbeeld van een festivalband die overal kan staan.
Titeltrack van het album “Mrs. Saturday Night” wordt er meteen een feestje gebouwd. Een kleine 3.5min duren de meeste tracks op dit album en is een prima lengte. De koebel mag natuurlijk ook niet ontbreken en is een leuke toevoeging. Opeens moet ik denken aan Hangover Hero die maakte ook z’n fijne rockplaatjes.

Derde track is wederom een meezinger. “Let it out” rockt lekker door en kent een fijn meezing refrein. De band uit de states zet met deze plaat een prima product neer.
“Down” klinkt wat zwaarder en is met het scherpere gitaarwerk harder en een heerlijke basslijn een van de betere nummers.

20140515-211529.jpg

“Speak Up” volgt als vijfde nummer. De drummer gaat lekker tekeer en tikt aardig door. Het gitarenwerk op de plaat is niet geniaal maar wel lekker. Niks bijzonders eigenlijk maar prima voor deze band.
Het zesde nummer “Partner in Crime” is een van de langste nummers en rockt aardig door in het refrein maar hard voor mij nog een tikje harder gemogen.

Met “Otherside” zijn we bijna aan het eind van het album. De terugkeer van deze band in de muziekindustrie is een geluk. Ze voegen misschien weinig nieuws toe maar zijn goed bezig. Ook deze track lijkt wat softer maar niet minder daardoor.
“Shakedown” de afsluiter van de plaat en slaat een stuk harder door. Fijn om aan te horen. De band zou eens een tour moeten door nederland. Met z’n twee andere bands kan het een leuke combinatie zijn.

Al met al een prima hardrock plaat die vele zal bekoren. De plaat is nu verkrijgbaar via Itunes.

Facebook
Reverbnation

Review: Timo Tolkki’s Avalon – Angels of the Apocalypse

Geschreven & Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

Angelsoftheapocalypse

Soms ben je gewoon heel erg benieuwd naar het nieuwe album, hoe zou de opvolger zijn van de eerste plaat.
Dit had ik dus bij Timo Tolkki’s Avalon Angels of the Apocalypse.
Het eerste album, The Land of New Hope, was onwijs goed en bracht beetje het oude Avantasia terug.
Zangers, zangeressen en muzikanten werden door Timo bij elkaar gebracht om een meesterwerk af te leveren.
Maar hoe ga je dit dan nog tippen? Gelukkig had hij snel de oplossing! Gewoon doorgaan met het concept en ook dit keer is het wederom gelukt.

Vocalen waren al snel toegevoegd aan het project.
Simone Simons (Epica)
Floor Jansen (Revamp/Nightwish)
Fabio Lione (Rhapsody on Fire)
Elize Ryd (Amaranthe)
David DeFeis (Virgin Steele)
Zachary Stevens (Circle II Circle)
Caterina Nix (Cati Torrealba)

De volgende muzikanten werden daaraan toegevoegd.
Antti Ikonen (ex-Stratovarius)
Nicolas Jeudy
Tuomo Lassila (ex-Stratovarius)

Een droom line-up zou je het op zijn zachts zeker mogen noemen. Het album bevat 11 tracks waar er met een ouderwetse opener begonnen wordt.Angelsoftheapocalypse1
De stem van Fabio galmt door je speakers, enkel en alleen zijn stem vormen de track “Song for Eden”. Met ” Jerusalem is Falling” mogen we dan eindelijk echt vast start.
Met een overmacht aan geluid komt de speakers uit met daarboven de herkenbare stem van de Rhapsody on Fire zanger. Met vrolijke toetsendeuntjes tussendoor waar je je al snel headbangend in een festivalmassa. Waar we vorig jaar het project Lingua Mortis Orchestra  met Henning Basse hadden, is dit wellicht de mogelijkheid voor het project om te stralen op grote metal festivals. Als iedereen tijd heeft heet dat dan maar toch.
De fijne gitaarsolo van Timo laat nog wel even weten wie de baas van het project is maar loopt soepel weer over in de korenzang met daar naast de vocalist van het stuk.
Dan is het tijd voor “Design The Century”, wie weet met een knipoog geschreven op Epica’s meesterwerk Design your Universe, al wordt deze wel ingezongen door niemand minder dan onze eigen Floor Jansen. De zangeres maakt een prachttijd door, op tour met Revamp in Amerika, klaar voor haar werk bij Nightwish waar ze vorig jaar ook al een tourtje mee mocht doen maar vanaf heden dan echt is toegevoegd aan de band en nu dit. Na een epische intro is haar stem direct herkenbaar en al is het misschien niet haar beste werk ooit klinkt het heel erg gaaf. Het nummer klinkt af en toe erg dof en mag een stuk scherper live gaan klinken maar is desalniettemin een toevoeging van het album.


“Rise of the 4th Reich” begint met een effect en klinkt doom(ish). Een koor, een schreeuwende David DeFeis en donkere klanken vormen het een gaaf geheel. Dit nummer laat van zich spreken doordat het verhaal zich juist hier van zich laat spreken, niet alleen door het stuk wat te horen is dat Bush tijdens zijn ambtsperiode sprak.
Snel verder met een fijnere vrolijkere klank in “Stargate Atlantis”. Een vrolijkere drumritme klinkt al snel met daar overheen een scherpe gitaarklank. Op dit nummer doen Fabio en Caterina de vocalen verzorgen en zorgt ervoor dat het een fijn duet wordt. Soms het je het gevoel dat het album nog aan iets ontbreekt, een verfijning wellicht, alsof het nog niet af is. Het kan natuurlijk ook aan m’n speakers of gehoor liggen maar af en toe lijkt er iets te ontbreken. De drums tikken lekker door en worden wederom vergezeld door het gitaarwerk van de meester hemzelf.

RevampIn “The Paradise Lost” wordt je meegenomen door Floor en een korenzang. Het klinkt als een duet met nog een zangeres maar kan dat niet helemaal plaatsen.
Het concept wordt weer lekker gevolgd en met een gitaarsolo’tje is Timo ook weer de man natuurlijk. De snelheid die de tracks met zich meedragen zorgen ervoor dat je je niet verveeld. Het is een vele sterkere track van Floor’s vorige en haar stem komt er veel beter uit. Heel fijn om te horen.
Bij “You ll Bleed Forever” wordt je meegenomen in een ballade door Caterina. Even een rustig momentje op de cd zullen we het maar noemen en ook hier een scherpende gitaarsolo ingebouwd die zeker niet misstaat. Al is bijna 6 minuten wel erg lang voor een rustige track op een album die 51 minuten duurt.
Gelukkig gaan we bij de volgende track, de achtste alweer, lekker snel van start “Neon Sirens” hakt er meteen fijn in. Scherpe gitaren en hardere drum helpt om de boel weer op snelheid te krijgen. Zachary Stevens aan het roer voor het eerst en voor het laatst. Zijn fijne stem zorgt ervoor dat het als een single doet Epicaklinken en meteen een stuk catchy-er is.
Dan is daar toch eindelijk de eerste track met Simone Simons. Een track waar wellicht vele op zaten te wachten, een rustige ballade past namelijk erg bij haar stem.
” High Above Of Me” wordt begeleid door een zacht klinkende piano en doet je een beetje terugdenken aan het oude Epica waarbij een ballade nog een echte ballade was.
Een tweede stem voegt zich erbij en zorgt voor een bijzonder mooie duet. Maar zoals ik al zei, ballades zijn geen ballades meer in de metal en dus ook hier wordt na ruim drie en een halve minuut de beuk er nog even ingegooid. Desondanks een zeer mooie track ook al weet ik niet wie die tweede stem nu is.

Kamelot Effenaar Eindhoven 02-11-2012Op naar het sluitstuk, het meesterwerk, het stuk waar veel vocalen bij elkaar komen en de ruimte wordt genomen met een speelduur van ruim 9 minuten.
Een voorbeeld voor vele, hoe een track op te bouwen, pas na twee minuten vocalen erin gooien gewoon eerst zelf een meesterwerk schrijven.
Vocalisten Simone, Floor en Elize worden hierin samengebracht en samen met het koor klinkt het krachtig en overweldigend.
Episch, krachtig, dramatisch, engelenzang meer woorden weet ik niet om deze track te omschrijven. Het is prachtig.
Dan is er nog een track over, oneerbiedig gezegd, de outro “Garden of Eden”. Met een tijdsduur van iets over de twee minuten en bijgestaan door enkel en alleen de muzikanten is het een schitterend werk geworden. Met een muziekdoosje-achtige klank eindigt dan ook dit album en gaat het als een nachtkaars uit.

Het album is, ondanks de kleine “foutjes”, een geweldig werk geworden. Iets waar iedereen die eraan heeft meegewerkt trots mag zijn.
Wellicht waren door de hoge verwachtingen niet aan alle die eisen voldaan maar dat geeft helemaal niks.
Luister hem vaker, zet hem op repeat, luister je favoriete tracks en het is echt een toevoeging aan je cd collectie.

Het album is vanaf nu verkrijgbaar op Itunes (nog geen 10euro!) of via WOWHD (nog geen 13euro!).
Wil je meer weten over de band check dan onderstaande links.

Website
Facebook
Frontiers